Odpowiedź brzmi: to zależy. Wszystko rozbija się o objawy dziecka, porę dnia, rodzaj leku i… zdrowy rozsądek.

Jak działa nebulizacja i dlaczego dzieci jej potrzebują?

Nebulizacja polega na wdychaniu mgiełki z lekiem, która trafia bezpośrednio do dróg oddechowych – omijając układ pokarmowy. Dzięki temu działa szybciej i precyzyjniej. Lek może mieć różne działanie: nawilżające (np. sól fizjologiczna), przeciwzapalne (np. sterydy wziewne) lub rozrzedzające wydzielinę (np. mukolityki). U dzieci inhalacje są najczęściej stosowane przy kaszlu, infekcjach wirusowych, zapaleniu oskrzeli czy nawet w profilaktyce astmy.

Nebulizacja jest bezbolesna i nieinwazyjna, ale jej skuteczność zależy od kilku ważnych czynników – m.in. od kolejności podania leków i tego, co dziecko przyjęło wcześniej.

Czy podawać lek wykrztuśny przed inhalacją?

Jeśli dziecko zmaga się z mokrym, produktywnym kaszlem i widać, że śluz zalega w drogach oddechowych, podanie leku wykrztuśnego przed nebulizacją może mieć sens. Substancje takie jak ambroksol lub bromheksyna działają rozrzedzająco na wydzielinę i pobudzają ruch rzęsek w oskrzelach, co sprzyja jej usuwaniu. Dzięki temu inhalacja staje się bardziej efektywna – lek może łatwiej dotrzeć w głębsze partie płuc. Najczęściej zaleca się, aby po podaniu leku wykrztuśnego odczekać około 20–30 minut, a dopiero potem wykonać nebulizację. To czas potrzebny, by lek zaczął działać.

Ale uwaga – nie każdy kaszel kwalifikuje się do takiego postępowania. Jeśli dziecko ma suchy, męczący kaszel, leki wykrztuśne mogą tylko nasilić dolegliwości. Dlatego najlepiej skonsultować plan leczenia z pediatrą, który dobierze schemat odpowiedni do objawów.

Co jeszcze warto wiedzieć o podawaniu wykrztuśnych dzieciom?

Wielu rodziców popełnia ten sam błąd – podają lek wykrztuśny wieczorem, tuż przed snem, licząc na poprawę. Niestety, to często prowadzi do zupełnie odwrotnego efektu: dziecko zaczyna intensywnie kaszleć w nocy, nie może spać, a rodzic… również. Leki wykrztuśne pobudzają bowiem kaszel – taki ich cel – więc najlepiej podawać je w ciągu dnia, kiedy dziecko jest aktywne i może swobodnie odkrztuszać wydzielinę.

Dobrą praktyką jest też wspomaganie odkrztuszania poprzez delikatne oklepywanie pleców po nebulizacji – szczególnie u młodszych dzieci, które nie potrafią jeszcze efektywnie kaszleć. Wystarczy ułożyć dziecko na kolanach z głową lekko niżej niż tułów i delikatnie oklepać obszar między łopatkami. To prosta technika, ale bardzo skuteczna.

Nebulizacja dziecka w domu – jak robić to dobrze?

Zacznij od stworzenia przyjaznego otoczenia. Dzieci lepiej znoszą inhalacje, jeśli czują się bezpieczne i mają coś znajomego w pobliżu – może to być ulubiona bajka w tle, pluszak albo ciepły koc. Sam zabieg nie powinien trwać dłużej niż 5–10 minut. Używaj maseczki dopasowanej do wieku dziecka – zbyt luźna nie przylega do twarzy, a to oznacza, że część leku po prostu ucieknie w powietrze.

Po inhalacji warto przepłukać dziecku buzię – szczególnie jeśli używane były leki sterydowe – by zapobiec podrażnieniom. Jeśli planujesz kolejną inhalację tego dnia, dobrze też dokładnie oczyścić nebulizator i przygotować go na kolejną sesję.

O czym pamiętać?

Nebulizacja może być ogromną pomocą, ale jak każda forma terapii – działa najlepiej, gdy jest stosowana świadomie i zgodnie z zaleceniami. Podanie leku wykrztuśnego przed inhalacją może zwiększyć skuteczność terapii, ale tylko wtedy, gdy jest ku temu uzasadnienie. Obserwuj dziecko, rozmawiaj z lekarzem i nie bój się zadawać pytań – bo to właśnie Ty najlepiej znasz swojego malucha.

Nie da się też przecenić roli emocji w całym procesie leczenia. Dziecko nie zawsze rozumie, po co to wszystko – dla niego inhalator może być straszny, a kaszel po syropie niepokojący. Twoja obecność, spokój i uważność są równie ważne jak leki i urządzenia. Bo w domowym leczeniu chodzi nie tylko o to, by szybciej wyzdrowieć, ale też o to, by czuć się bezpiecznie, nawet w chorobie.

Artykuł Czy podawać leki wykrztuśne przed inhalacją? Kompletny wstęp do nebulizacji dziecka pochodzi z serwisu Healthin.com.

Prawidłowa technika nebulizacji

Wielu rodzicom wydaje się, że samo zbliżenie ustnika czy maseczki do twarzy dziecka, jest już wystarczające. Tymczasem taka nebulizacja nie wnosi żadnych korzyści, a już na pewno nie leczy. Technika ta powoduje wyłącznie straty leku i czasu. Zatem lepiej albo w ogóle się za nią nie zabierać, albo opanować prawidłową technikę.

Robiąc nebulizację pierwszy raz, trzeba koniecznie zacząć od oswojenia dziecka. Niech dokładnie obejrzy urządzenie, włączy, wyłączy, zobaczy, jak działa. Warto zaprezentować dziecku film, w którym inne dzieci robią nebulizację, co być może zachęci je do wykonania danej czynności, a przynajmniej uspokoi.

Należy pamiętać, że jeżeli dziecko płacze, to nebulizacja nie ma sensu, ponieważ lek w tej sytuacji nie dociera, gdzie powinien, a w efekcie tego, cały zabieg nie przynosi efektów leczenia. W przypadku dzieci w wieku do 3 roku życia nebulizacja powinna odbywać się przy użyciu maseczki, która musi szczelnie przylegać do ciała. Dzieci w wieku powyżej 3 roku życia powinny wykonywać zabieg przy użyciu ustnika. Dzięki temu lek nie osadza się w nosie.

Dziecko podczas nebulizacji musi być w pozycji siedzącej, a głowa lekko uniesiona do góry. Jest to ważne, ponieważ w pozycji półsiedzącej, dziecko zaciska górne drogi oddechowe. Z kolei sama komora urządzenia musi być w pozycji pionowej. To wpływa na prawidłowy przepływ leku.

Czego nie wolno robić w czasie nebulizacji?

Podczas nebulizacji dziecko nie może rozmawiać. Dlatego nie wolno go zagadywać, nawet gdyby jedynie tym sposobem miało pozwolić na wykonanie zabiegu. Nie powinno się również robić nebulizacji w czasie płaczu. Jeżeli dziecko płacze, trzeba wyłączyć nebulizator. Wówczas lek nie dociera tam, gdzie powinien. Nie należy kontynuować nebulizacji w czasie kaszlu. Najlepiej zrobić przerwę i wyłączyć urządzenie. Nie wolno oddalać maski czy ustnika od twarzy dziecka nawet na 1 cm. To od razu powoduje stratę leku.

Nebulizacja nie powinna trwać dłużej niż 3-4 minuty. A gdy lek zostanie zużyty wcześniej, należy wyłączyć nebulizator i zakończyć zabieg. Jeżeli dziecko ma zatkany nos, nie trzeba go udrażniać. Droga leku przez usta jest krótsza i pozwala na uniknięcie częściowego pozostawania leku w nosie.

Po prawidłowo wykonanej nebulizacji trzeba oklepać dziecko. Najlepiej ułożyć je na swoich kolanach w taki sposób, aby głowa była lekko skierowana ku dołowi. Robiąc z ręki łódkę, należy oklepywać plecy dziecka od dołu do góry. Najlepiej robić to w seriach: 3 uderzenia i przerwa. Zabieg oklepywania powinien trwać około 3 minut. Dzięki poprawnie przeprowadzonej nebulizacji można wyleczyć rozmaite infekcje górnych dróg oddechowych i to bez stosowania silnych leków, w tym antybiotyków.

Artykuł Porady dla rodziców: używanie nebulizatora siateczkowego u dzieci podczas zimowych chorób pochodzi z serwisu Healthin.com.

Ochrona nebulizatora przed wilgocią i niską temperaturą

W okresie, kiedy nebulizator nie jest używany, powinien być przechowywany w takim miejscu, w którym będzie chroniony przed kurzem, bezpośrednim światłem słonecznym oraz wilgocią. Trzeba chronić go również przed niską temperaturą, która mogłaby tylko zaszkodzić urządzeniu. Zatem przechowywanie w chłodnej piwnicy wraz z innymi rzeczami, które przydają się tylko sporadycznie, nie jest dobrym pomysłem.

Nebulizator QBee, podobnie zresztą jak każde inne tego rodzaju urządzenie, musi być przechowywany w temperaturze pokojowej. Najlepiej w oryginalnym opakowaniu, które będzie chroniło przed kurzem i wspomnianym powyżej nasłonecznieniem. Urządzenie to wymaga też odpowiedniej konserwacji.

Jak czyścić i konserwować nebulizator?

Dzięki prawidłowej konserwacji i regularnemu czyszczeniu nebulizatora można wydłużyć jego żywotność, ale też przyczynić się do jakości samej nebulizacji. Zanieczyszczone i zaniedbane urządzenie uniemożliwia prawidłowy przepływ leku w postaci aerozolu. Zatem w jaki sposób go konserwować, by móc cieszyć się nebulizatorem przez długie lata.

Na pewno nebulizator trzeba myć po każdym użyciu. Należy rozłożyć go na części, a następnie umieścić je w naczyniu z ciepłą wodą i dodatkiem detergentu. Może to być płyn do naczyń, mydło, czy nawet szampon. Na koniec wystarczy przepłukać każdą z tych części czystą, najlepiej przegotowaną wodą.

Dezynfekcja nebulizatora – czy jest konieczna i jak ją wykonać?

Nebulizator po każdym użyciu, a nawet umyciu, powinien być dodatkowo zdezynfekowany. To jednak nie jest trudne i nie zajmuje dużo czasu, więc należy do czynności tej się zniechęcać, a wykonywać ją dokładnie. Dzięki dezynfekcji można skutecznie usunąć wszelkie drobnoustroje oraz ich przetrwalniki. Dezynfekcja świetnie radzi sobie z usuwaniem form wegetatywnych mikroorganizmów.

Jedną z metod dezynfekowania elementów nebulizatora, jest gotowanie we wrzątku przez 5-15 minut. Takie gotowanie usuwa bakterie, wirusy oraz grzyby. Należy tylko pamiętać, że do wrzątku, jak i w ogóle do wody, można włożyć jedynie te elementy, które mogą mieć kontakt z wodą. Zalanie całego nebulizatora mogłoby przyczynić się do całkowitego i bezpowrotnego uszkodzenia urządzenia.

Odpowiednio umyty, a następnie zdezynfekowany nebulizator nadaje się do ponownego użytku. Po osuszeniu można spokojnie schować go do pudełka i tam przechowywać do momentu kolejnej nebulizacji. Z uwagi na to, że nebulizatory QBee świetnie sprawdzają się w podróży, chcąc zabrać to urządzenie ze sobą na ferie lub inny wyjazd w okresie zimy, należy dobrze zabezpieczyć je przed zimnem. Nie powinno się także korzystać z niego na zewnątrz, ani też w zimnym aucie stojąc np. na parkingu.

Artykuł Ochrona nebulizatora QBee przed zimowymi warunkami pochodzi z serwisu Healthin.com.

Tętnicze nadciśnienie płucne – przyczyny

Przyczyny tętniczego nadciśnienia płucnego tak naprawdę nie są znane. Z chorobą zmagają się głównie osoby młode. Do wystąpienia tętniczego nadciśnienia płucnego mogą przyczyniać się leki, choroby autoimmunologiczne, nadciśnienie wrotne, zakażenie IV, czy wrodzona wada serca. Przyczynami tętniczego nadciśnienia płucnego są schistosomatoza, choroba lewego serca, zarostowa żył płucnych, a także przewlekła niedokrwistość hemolityczna.  

Do tętniczego nadciśnienia płucnego mogą prowadzić również choroby płuc, choroby hematologiczne, choroby metaboliczne, włókniejące zapalenie śródpiersia, ucisk przez guz, czy przewlekła niewydolność nerek leczona poprzez dializy.  

Tętnicze nadciśnienie płucne – objawy 

Objawy tętniczego nadciśnienia płucnego wiążą się z zaburzeniami funkcji prawej komory serca. Zwykle są to duszności podczas wysiłku, uczucie zmęczenia i osłabienia, omdlenia, ucisk oraz ból w klatce piersiowej. Objawy te mogą towarzyszyć także wielu innym chorobom. Dlatego postawienie jasnej i trafionej diagnozy jest trudne.  

Na zaawansowanym etapie choroby, mogą wystąpić dodatkowe objawy. Takie jak suchy kaszel, ból w klatce piersiowej, a nawet krwioplucie.  

W czasie badania chorego przez specjalistę, na jaw wychodzą dodatkowe objawy. Zalicza się do nich obrzęk kostek lub nóg, sine zabarwienie nosa, uszu, warg, palców rąk i stóp, a także oziębienie rąk i stóp. Zauważalne objawy to też wodobrzusze oraz poszerzenie żył szyjnych.  

Tętnicze nadciśnienie płucne – metody leczenia 

Tętnicze nadciśnienie płucne można leczyć farmakologicznie, poprzez zabieg albo operację. Leki przykładowo mają na celu ochronę przed pojawieniem się niewydolności prawej komory serca, a także zatrzymać przebieg patologicznej przebudowy naczyń płucnych. Mają one też łagodzić występujące już objawy. Wyróżnia się kilka grup leków stosowanych w tym przypadku. Są to leki przeciwzakrzepowe, moczopędne, rozszerzające naczynia i powodujące wzrost kurczliwości komór serca, a także zmniejszenie tempa pracy serca.  

Jeżeli leczenie farmakologiczne nie przynosi oczekiwanych efektów, przeprowadza się zabiegi inwazyjne. Przy pomocy takiego zabiegu można zbadać tętnicę płucną oraz jej naczynia, nie otwierając klatki piersiowej chorego. Podczas zabiegu specjalista wykonuje otwór między prawym a lewym przedsionkiem serca. Po tym dochodzi do wysycenia krwi tętniczej tlenem.  

Kiedy wszystko to nie prowadzi do pożądanych zmian, pozostaje już tylko operacja. Operacja jest przeprowadzana w krążeniu pozaustrojowym, czyli w głębokiej hipotermii. W czasie operacji na kilkanaście minut całkowicie zatrzymuje się przepływ krwi. Dzięki temu lekarz może usunąć zakrzepy z tętnic płucnych.  

Artykuł Tętnicze nadciśnienie płucne – przyczyny, objawy i metody leczenia pochodzi z serwisu Healthin.com.

Nebulizator jest bardzo przydatnym urządzeniem, szczególnie w okresie jesienno-zimowym, kiedy z ogromną łatwością ludzi atakują rozmaite infekcje. Warto, by znajdował się w każdym domu, tym bardziej że jest przeznaczony dla użytkowników w każdym wieku. Z kolei mając to urządzenie w zasięgu ręki, należy o nie w odpowiedni sposób dbać i przygotowywać do sezonu 

Na rynku dostępne są różne typy nebulizatorów, a wybór jednego, powinien być podyktowany konkretnymi potrzebami. Wśród nich można znaleźć mobilne, stacjonarne, siateczkowe i kompresorowe. Tak naprawdę warto mieć w domu każdy z nich, gdyż doskonale się uzupełniają ze względu na możliwość stosowania ich w różnych sytuacjach.  

Jak czyścić nebulizator? 

Podstawową czynnością, o której nie wolno zapominać, będąc użytkownikiem nebulizatora, jest prawidłowe czyszczenie. Czyścić to urządzenie trzeba po każdym użyciu. Ma to na celu usunięcie nie tylko resztek leku, ale również ewentualnych bakterii. W jaki sposób to robić? Wszelkie wskazówki na ten temat można pozyskać, czytając treść instrukcji. Nie zapominajmy, że na rynku dostępne są nebulizatory różnego rodzaju. To ma wpływ na ich sposób czyszczenia.  

Z reguły zaleca się, aby po każdym użyciu dokładnie umyć maskę czy ustnik, zależnie od tego, co było użytkowane, a także pojemnik na lek. W aptece są do kupienia specjalne środki, które świetnie sprawdzają się w tym zakresie. Środki te może zastąpić woda z dodatkiem kuchennego octu spirytusowego o stężeniu 10%.  

Czyścić należy też sam wężyk, ale tylko z zewnątrz i nie powinno się go moczyć. Woda wdająca się do jego wnętrza może być trudna do usunięcia, a obecna tam przez dłuższy czas, może z automatu prowadzić do rozwoju bakterii, wirusów i grzybów. Wody należy unikać także w czasie czyszczenia samego kompresora. Miękka ścierka, ewentualnie delikatnie wilgotna, w zupełności wystarczy. 

Jak konserwować nebulizator? 

Sprzęt, który nie jest konserwowany, z automatu jest skazany na krótkotrwałą żywotność. Co dokładnie trzeba wymieniać i z jaką częstotliwością, tak samo zależy od konkretnego modelu. Więc szczegółowych wskazówek należy szukać w instrukcji.  

W nebulizatorach tłokowych zaleca się wymianę filtrów co 3 miesiące. Należy pamiętać, aby wymieniane filtry były oryginalne, gdyż tylko te zapewnią prawidłowe działanie urządzenia Stosowanie zamienników, a także dopasowywanie filtrów na siłę, może przyczynić się nie tylko do zmiany charakterystyki pracy urządzenia, ale też do uszkodzenia samego nebulizatora. Wszelkie próby oszczędzania na filtrach mogą zatem przynieść więcej strat.  

Przy intensywnym użytkowaniu zaleca się wymianę maski, ustnika oraz pojemnika na lek. Dokładnie co 3 miesiące. Ważne jest, by te elementy też były oryginalne, zalecane przez producenta Do każdego nebulizatora dostępnego w ofercie sklepu healthin.com zapewniamy części eksploatacyjne oraz w razie potrzeby fachową pomoc doradcy dostępnego po połączeniu się z infolinią. 

Przygotowując się do okresu jesienno-zimowego, każda osoba mająca zamiar korzystać z nebulizatora, powinna zaopatrzyć się w swój własny zestaw do nebulizacji. Poza tym należy pamiętać, że dezynfekcja nebulizatora powinna odbywać się tylko przy użyciu specjalnych środków. Nebulizator siateczkowy nie jest urządzeniem do rozpylania ziół czy olejków eterycznych. Przygotowując nebulizator do użycia, trzeba zadbać o wysoką higienę. Urządzenie to jest niezwykle pomocne w leczeniu. Ma korzystny wpływ na samopoczucie osób zmagających się z infekcjami górnych dróg oddechowych. Jednak efektów można spodziewać się wyłącznie w przypadku użytkowania zadbanego, konserwowanego na czas nebulizatora i poprawnie przeprowadzonej nebulizacji.  

Artykuł Przygotuj swój nebulizator na sezon jesienno-zimowy – jak zapewnić optymalną pracę urządzenia w chłodniejszych miesiącach pochodzi z serwisu Healthin.com.

Problem chorych zatok

Zatoki przynosowe to puste przestrzenie, które na ogół wypełnione są powietrzem. Wśród nich znajdują się: zatoki czołowe, zatoki szczękowe oraz zatoki klinowe i sitowe. Innymi słowy, zatoki to takie jamy powietrzne, które łączą się z jamą nosową – przez otwory w jej bocznej ścianie. Są one zlokalizowane w kościach twarzoczaszki i dość często łapią infekcje. Za ich powstawanie odpowiedzialny jest głównie nabłonek błony śluzowej nosa i zatok.

Zapalenie zatok to dość powszechna choroba, a jej przyczyny mogą być różne. Objawy powodują zarówno wirusy, bakterie, jak i grzyby, dlatego też leczenie może się nieco od siebie różnić. Wszystkie zatoki mają połączenie z jamą nosową, dzięki czemu produkowana w nich wydzielina ma prostą drogę ewakuacji. Infekcja powoduje jednak obrzęk oraz stan zapalny błony śluzowej, co sprzyja jej gromadzeniu.

Ból, obrzęk, niedrożność – czym objawia się zapalenie zatok?

Zatoki mają wpływ na proces oddychania, ponieważ ogrzewają i nawilżają powietrze, które trafia do nich przez otwór nosowy. Są również odpowiedzialne za regulowanie różnic w ciśnieniu i utrzymywanie odpowiedniej temperatury gałek ocznych oraz czaszki. Chore zatoki mają zaburzony mechanizm samooczyszczania, co sprawia, że mogą gromadzić się w nich różne zanieczyszczenia i drobnoustroje.

Głównymi objawami zapalenia zatok przynosowych, oprócz wydzieliny, są również: ból gardła, ból głowy, uczucie zatkanego nosa, niedrożność górnych dróg oddechowych, zaburzenia węchu, uczucie rozpierania twarzy (szczególnie przy pochylaniu). Podczas choroby może również wystąpić stan podgorączkowy, ucisk w uchu, złe samopoczucie, kaszel oraz zaburzenia snu.

W jaki sposób łagodzić objawy zapalenia zatok przynosowych?

Leczenie zapalenia zatok przynosowych uzależnione jest od przyczyny. Inaczej będzie wyglądać terapia zapalenia zatok o podłożu wirusowym, inaczej bakteryjnym, a jeszcze inaczej grzybiczym. Sposób leczenia powinien ustalić lekarz specjalista, który po badaniach i wywiadzie lekarskim stwierdzi, od czego należy zacząć terapię.

Zapalenie zatok o podłożu wirusowym występuje najczęściej, dlatego też zaleca się stosowanie leków przeciwzapalnych, przeciwbólowych i przeciwgorączkowych. Ponadto chory może zaopatrzyć się w płukanki z wykorzystaniem roztworu soli fizjologicznej/morskiej. Bardzo dobrym wsparciem może okazać się również nebulizacja, która nawilża drogi oddechowe, łagodzi podrażnienia błon śluzowych nosa i gardła, rozrzedza wydzielinę i pomaga w jej ewakuacji.

W przypadku zakażenia bakteryjnego powyższe sposoby mogą nie dać sobie rady. Wtedy niezbędna może okazać się antybiotykoterapia, która powinna być prowadzona do samego końca, czyli przez około 2 tygodnie. Gdy objawy ustąpią, można uznać leczenie za udane, w przeciwnym wypadku należy zgłosić się do lekarza ponownie.

W łagodzeniu objawów zapalenia zatok pomocne są również domowe sposoby, takie jak: nawilżające krople do nosa, inhalacje ziołami i olejkami eterycznymi, napary ziołowe, kompresy na czoło i okolice nosa, a także masowanie zatok i unikanie czynników drażniących, które nasilają objawy.

Artykuł Zapalenie zatok przynosowych – czym jest i jak je leczyć? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Może być kilka przyczyn zapalenia płuc. Wyróżnia się między innymi wirusowe, bakteryjne, grzybicze, pasożytnicze, chemiczne, samoistne (idiopatyczne) oraz alergiczne zapalenie płuc. Aby prawidłowo stwierdzić, co takiego jest przyczyną choroby i jaki czynnik ją wywołał, konieczna jest wizyta u lekarza, który jest w stanie postawić konkretną diagnozę oraz dobrać odpowiednie leczenie.

Przyczyny Pneumonii

Przyczyną zapalenia płuc może być wcześniejsze niedoleczone zapalenie oskrzeli. Szczególnie narażone są osoby o słabej odporności oraz te, których organizm nie jest w najlepszym stanie (np. po operacji) lub jest wyniszczony – tutaj dużą rolę odgrywa kwestia palenia papierosów, niezdrowa dieta, ale też inne czynniki, które zwiększają ryzyko zachorowania, czyli:

• wiek – większe ryzyko zachorowania mają osoby w podeszłym wieku oraz wcześniaki,
• alergie, alkoholizm, cukrzyca,
• zła higiena jamy ustnej, próchnica,
• zaburzenia odżywiania,
• niedrożność dróg oddechowych,
• wady wrodzone – wady układu oddechowego,
• choroby – przewlekłe i układu odpornościowego,
• niektóre leki.

Typowe i atypowe objawy zapalenia płuc

Rozpoznanie choroby polega na ogólnym wywiadzie z chorym oraz badaniach pomocniczych i obrazowych, które przedstawią całościowy obraz kliniczny pacjenta. Do najczęstszych objawów ogólnych zapalenia płuc zalicza się między innymi: podwyższoną temperaturę, dreszcze, ogólne osłabienie, kaszel i ropną wydzielinę o żółtym, szarym bądź zielonym kolorze, oraz ból w klatce piersiowej. Do powyższych objawów mogą również dołączyć inne, typowe dla wirusowego zapalenia płuc, czyli: katar, bóle mięśni, chrypka oraz ból gardła.

Wyróżniamy typowe i atypowe zapalenie płuc. Pierwszy rodzaj ma typowo ostry charakter, a objawy z początku mogą przypominać objawy grypy. Drugi rodzaj, jak sama nazwa wskazuje, może mieć nietypowy charakter. Chory z początku może w ogóle nie wiedzieć, że coś mu dolega, ponieważ choroba rozwija się powoli.

Powikłania

Nieleczone zapalenie płuc może prowadzić do wielu niebezpiecznych zmian w naszym organizmie. Szczególnie niebezpieczne mogą okazać się u osób w podeszłym wieku. Samej choroby nie należy w żadnym wypadku bagatelizować, ponieważ w konsekwencji może dojść, do:

• pojawienia się bakterii we krwi chorego (Bakteriemia) – zakażenie krwi często prowadzi do sepsy, czy wstrząsu septycznego, które mogą stanowić poważne zagrożenie, nie tylko dla osób starszych,
• pojawienia się ropnia płuc – czyli do miejscowej martwicy, która objawia się wysoką gorączką, dreszczami i kaszlem z ropną wydzieliną,
• wysięku w jamie opłucnej lub ropniaka – gdzie często może być konieczny drenaż opłucnej, aby pozbyć się nadmiaru wysięku,
• zapalenia wsierdzia – które ma podłoże bateryjne i atakuje zastawki serca.

Zapalenie płuc to poważna choroba, która niesie za sobą szereg negatywnych skutków. Zdrowy tryb życia, w tym zdrowa dieta, uprawianie sportu oraz rezygnacja z palenia papierosów i innych wyrobów tytoniowych, mogą pomóc w skutecznym leczeniu pneumonii. Pamiętajmy również o regularnej higienie jamy ustnej, gdyż zdrowe zęby, to również zdrowy układ oddechowy.

Artykuł Do czego może prowadzić nieleczone zapalenie płuc? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Przyczyn zatorowości może być kilka. Najczęstszą przyczyną jest skrzeplina, do której, w większości przypadków, dochodzi w wyniku zwolnienia przepływu krwi w tętnicach, urazu ścian naczyń, czy też predyspozycji do rozwoju zakrzepicy krwi. Zatory mogą również powstawać przez tłuszczaki, nowotwory, ciała obce, oraz zmiany w składzie krwi (np. nadpłytkowość).

Zatorowość płucna – przyczyny powstawania i objawy

Największe predyspozycje do zakrzepicy – która jest główną przyczyną występowania zatorów płucnych – mają te osoby, które nie przywiązują większej uwagi do ruchu. To właśnie unieruchomienie organizmu ma ogromny wpływ do powstawania zatorów, ale również inne czynniki. Chorobie sprzyjają:

• kontuzje kończyn dolnych (np. złamania) – które mogą wymagać unieruchomienia w ortezie,
• długa podróż (np. pociągiem lub samochodem) – w trybie siedzącym,
• trudne operacje, a co za tym idzie długa rekonwalescencja,
• ciąża, doustna antykoncepcja lub hormonalna terapia zastępcza,
• nadwaga, otyłość,
• zaawansowane choroby przewlekłe,
• urazy rdzenia kręgowego.

Zatorowość płucna, tak samo, jak inne choroby, ma swoje charakterystyczne i niecharakterystyczne objawy – może również przybrać postać bezobjawową, wtedy do rozpoznania dochodzi podczas badań, które nie są z nią zupełnie związane. Przy zatorowości objawowej wyróżnia się między innymi: duszności, które mogą się nasilać; suchy kaszel, często niespodziewany i napadowy; ból w piersiach i przyspieszony oddech. W miarę postępu choroby mogą pojawiać się również inne, znacznie poważniejsze objawy, takie jak: wysoka gorączka, omdlenia lub zasłabnięcia, tachykardia, czy krwioplucie.

Badania i leczenie

Lekarz może postawić diagnozę na zatorowość płucną poprzez wykonanie tomografii komputerowej. Poza tym diagnostyka obejmuje również szereg innych badań, na które składają się między innymi:

• badania stężenia dimeru-D, czyli produktów enzymatycznego rozpadu białek (fibryny) naturalnie występujących w osoczu krwi,
• angiografia tomografii komputerowej (Angio-TK), czyli tomografia komputerowa naczyń krwionośnych,
• ocena ukrwienia miąższu płuc, czyli scyntygrafia płuc,
• echokardiografia, inaczej ECHO serca,
• oraz ultrasonografia uciskowa żył w kończynach dolnych.

Jeżeli chodzi o leczenie, to zależy ono w głównej mierze od stopnia zaawansowania choroby. Kiedy nie zagraża ona życiu, a co za tym idzie, nie daje powikłań, leczenie skupia się na podawaniu środków przeciwkrzepliwych. W przypadku, gdy choroba rozwija się znacznie gorzej, konieczne może okazać się podawanie leków dożylnych, które rozpuszczają zakrzepy i działają przeciwkrzepliwie. Pamiętajmy jednak, że nie we wszystkich przypadkach się to sprawdzi, ponieważ, jak łatwo można się domyślić, istnieją również bezwzględne przeciwwskazania, takie jak, np. udar, skaza krwotoczna, czy nowotwór. Do leczenia zatorowości stosuje się również takie zabiegi, jak tlenoterapia.

Nieleczona zatorowość płucna ma złe rokowania i może prowadzić nawet do śmierci pacjenta, dlatego nie należy w żadnym wypadku ignorować pojawiających się objawów, które mogłyby wskazywać na zator płucny.

Artykuł Czym jest zatorowość płucna? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Suchoty znane są człowiekowi już od dawien dawna. Obecnie, ze względu na powszechny dostęp do antybiotyków i nowoczesnych metod diagnostycznych, a także obowiązkowych szczepień, mamy większą kontrolę nad chorobą, a i jej występowanie jest znacznie rzadsze, niż miało to miejsce kiedyś.

Jakie mogą być przyczyny gruźlicy?

Przyczyną gruźlicy są, wspomniane wcześniej prątki gruźlicy, zwane również prątkami Kocha – od ich wynalazcy Roberta Kocha. Kiedyś nazywano ją chorobą biedaków, ponieważ dotykała głównie niezamożne środowiska, w których nie przywiązywano dużej uwagi do higieny. Gruźlica w większości przypadków przenosi się drogą oddechową – kichanie, kaszel, śmiech, czy nawet mówienie – rzadziej drogą pokarmową lub poprzez dotyk.

Istnieje kilka czynników, które sprzyjają rozwojowi gruźlicy, a mianowicie:

• złe warunki sanitarne lub złe warunki mieszkaniowe,
• niedożywienie, niewłaściwa dieta,
• nałogowe palenie papierosów, picie alkoholu lub zażywanie narkotyków,
• obniżona odporność,
• choroby chroniczne – wrzody, nowotwory, cukrzyca, HIV.

Choroba może atakować różne ograny, ale najczęstsza postać gruźlicy, to gruźlica płuc. Początkowo chory zauważa u siebie zwykły kaszel, który często bagatelizuje. Kaszel w gruźlicy ma charakter przewlekły i może utrzymywać się dłużej niż 3-4 tygodnie. Bakterie gruźlicy są niezwykle podstępne i w sprzyjających warunkach – brak dostępu do światła i duża wilgotność – mogą przeżyć nawet kilka lat. Co ciekawe bakterie Mycobacterium tuberculosis są w stanie uodpornić się na ludzki układ odpornościowy, są wtedy niewrażliwe na działanie antybiotyków, kwasów oraz zasad.

Bakterie rozmnażają się wolno (podział co 18-20 godzin), giną w świetne promieni słonecznych, a w temperaturze powyżej 70 stopni Celsjusza, po zaledwie kilku sekundach, stają się zupełnie nieszkodliwe.

Co z objawami?

Gruźlica nie dotyczy tylko osób żyjących w biedzie i nędzy. Przypadki zachorowań obserwuje się również w krajach rozwijających się. Co ciekawe chorobą można się również zarazić od zwierząt, a właściwie od chorego bydła – szczególnie poprzez wypicie mleka prosto od chorej krowy.

Nie u wszystkich chorych gruźlica rozwinie się, jako pełnoobjawowa choroba. Kiedy jednak to nastąpi, chory będzie mógł zauważyć u siebie takie objawy, jak:

• przewlekły i uporczywy kaszel – do którego w późniejszym stadium może dojść krwioplucie,
• duszności, ogólne osłabienie, apatia, brak energii i szybkie męczenie się przy wykonywaniu najprostszych czynności,
• nadmierna potliwość ciała,
• gorączka lub stan podgorączkowy,
• brak apetytu oraz utrata masy ciała,
• ból w klatce piersiowej.

Warto tutaj również wspomnieć, że nieleczona gruźlica może doprowadzić do wielu niebezpiecznych powikłań, a w skrajnych przypadkach nawet do śmierci. Najczęstsze powikłania, to między innymi: zaburzenia psychiczne, zapalenie opon mózgowych, problemy z sercem, wątrobą i nerkami, oraz zmiany w kościach i stawach, którym towarzyszy silny ból.

Gruźlica nęka ludzkość od niepamiętnych czasów. Kiedyś, ze względu na brak wiedzy, obowiązkowych szczepień i odpowiednich środków leczniczych, większość chorych umierała. Obecnie gruźlicę diagnozuje się na podstawie próbek pobranych od chorego. Materiałem badawczym może być zarówno mocz, wydzielina z oskrzeli, jak i plwocina, czy popłuczyny żołądkowe. Do tego dochodzą najróżniejsze badania specjalistyczne, a w rezultacie odpowiednie leczenie – dopasowane na podstawie stopnia zaawansowania choroby, wieku chorego oraz jego stanu.

Suchoty to straszna choroba, która potrafi wyrządzić naprawdę wiele szkód w ludzkim organizmie. Na świecie wciąż zdarzają się przypadki zachorowań, czy nawet zgonów, jednak nie jest to, aż tak duży odsetek, jak to miało miejsce w przeszłości. Współczesna medycyna już wie, jak radzić sobie z gruźlicą, a dzięki obowiązkowym szczepieniom noworodków, do zachorowań wśród dzieci praktycznie nie dochodzi. Nie należy jednak bagatelizować żadnych objawów, bo może to skończyć się naprawdę źle.

Artykuł Co powinno wiedzieć się na temat gruźlicy? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Katar u dziecka

Katar, inaczej nieżyt nosa lub zapalenie błony śluzowej nosa, objawia się surowiczą lub śluzową wydzieliną w przewodach nosowych. Nieżytowi nosa towarzyszą również inne dolegliwości, takie jak: ból głowy/zatok, złe samopoczucie, uporczywe kichanie, uczucie drapania w gardle, kaszel oraz trudności z oddychaniem przez nos (uczucie blokady nosa).

Dzieci łapią przeziębienie najczęściej w okresie jesienno-zimowym, ale katar może pojawić się przez cały rok. Najczęstszymi przyczynami pojawiania się kataru u maluchów, są:

• alergie,
• infekcje bakteryjne,
• ciało obce w przewodzie nosowym,
• dym tytoniowy lub inne drażniące związki,
• wirusy i infekcje wirusowe,
• oraz problemy laryngologiczne.

Katar, a właściwie wydzielina z nosa, może mieć różny kolor oraz gęstość. U dzieci wyróżnia się 3 fazy kataru i są to: faza naczyniowa, faza komórkowa i faza trzecia. W pierwszej fazie pojawia się wodnisty katar, który może trwać nawet kilka dni. Później wydzielina gęstnieje i skutecznie zatyka mały nos, utrudniając tym samym swobodne oddychanie. Kiedy w porę nie zwalczymy infekcji, może dojść do fazy trzeciej, czyli powtórnego zakażenia, przy którym występuje również gorączka.

Nieżyt nosa u dorosłych może i nie jest groźny, ale jeżeli chodzi o małe dzieci, to nie wolno go bagatelizować, ponieważ może być przyczyną poważnych dolegliwości. Jak zatem radzić sobie z katarem u dzieci?

Jak radzić sobie z katarem u dzieci?

Na infekcje nosa u dziecka możemy zastosować kilka sprawdzonych sposobów. Kiedy katar pojawia się nagle i niespodziewanie nie musimy koniecznie udawać się od razu do lekarza. Istnieją sposoby, które skutecznie łagodzą uporczywe dolegliwości, w tym zatkany nos. Do najczęściej stosowanych domowych sposobów należą:

• Inhalacje – to coraz częściej wybierana metoda leczenia kataru u małych dzieci. Każdy rodzic powinien zawczasu zaopatrzyć się w inhalator, a właściwie nebulizator. To urządzenie doskonale radzi sobie z rozrzedzaniem zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny i nawilżaniem błon śluzowych. Odkrztuszanie flegmy staje się zdecydowanie prostsze, dziecko staje się mniej drażliwe, a rodzice w końcu mogą spać spokojnie.
• Odciąganie kataru i oklepywanie – odciąganie to podstawa u małych dzieci, które nie są w stanie samodzielnie wydmuchać nosa. Nie należy jednak stosować tej metody często, bo można uszkodzić delikatne śluzówki małego noska. Oklepywanie natomiast sprawdza się, kiedy do kataru dołączy mokry kaszel. Wtedy należy oklepywać górną część pleców dziecka, aby wydzielina sama mogła się oderwać.
• Nawilżacze powietrza – dobrym sposobem na złagodzenie niektórych objawów, jest stosowanie nawilżaczy powietrza. Suchym powietrzem ciężko się oddycha, a dziecko, które nie może oddychać przez nos i robi to przez usta, może dodatkowo nabawić się bólu gardła. Warto więc stosować tę metodę, zwłaszcza w sezonie grzewczym. W przypadku, kiedy nie mamy nawilżacza, można również zastosować mokry ręcznik na noc w pokoju dziecka.

Nebulizacja, nawilżacze powietrza oraz odciąganie wydzieliny z nosa to tylko kilka ze sprawdzonych sposobów. Możemy je stosować bez obaw o zdrowie naszych dzieci. To metody nieinwazyjne, które są zdecydowanie bezpieczniejsze, niż leki stałe. Pamiętajmy jednak, że jeżeli nie jesteśmy pewni przyczyny kataru u naszego dziecka to warto, abyśmy przed zastosowaniem którejś metody, wybrali się po poradę lekarską. Lekarz stwierdzi, czy stan dziecka wymaga konkretnego leczenia, czy wystarczą domowe sposoby.

Artykuł Domowe sposoby na katar u dzieci – czy warto je stosować? pochodzi z serwisu Healthin.com.