Może być kilka przyczyn zapalenia płuc. Wyróżnia się między innymi wirusowe, bakteryjne, grzybicze, pasożytnicze, chemiczne, samoistne (idiopatyczne) oraz alergiczne zapalenie płuc. Aby prawidłowo stwierdzić, co takiego jest przyczyną choroby i jaki czynnik ją wywołał, konieczna jest wizyta u lekarza, który jest w stanie postawić konkretną diagnozę oraz dobrać odpowiednie leczenie.

Przyczyny Pneumonii

Przyczyną zapalenia płuc może być wcześniejsze niedoleczone zapalenie oskrzeli. Szczególnie narażone są osoby o słabej odporności oraz te, których organizm nie jest w najlepszym stanie (np. po operacji) lub jest wyniszczony – tutaj dużą rolę odgrywa kwestia palenia papierosów, niezdrowa dieta, ale też inne czynniki, które zwiększają ryzyko zachorowania, czyli:

• wiek – większe ryzyko zachorowania mają osoby w podeszłym wieku oraz wcześniaki,
• alergie, alkoholizm, cukrzyca,
• zła higiena jamy ustnej, próchnica,
• zaburzenia odżywiania,
• niedrożność dróg oddechowych,
• wady wrodzone – wady układu oddechowego,
• choroby – przewlekłe i układu odpornościowego,
• niektóre leki.

Typowe i atypowe objawy zapalenia płuc

Rozpoznanie choroby polega na ogólnym wywiadzie z chorym oraz badaniach pomocniczych i obrazowych, które przedstawią całościowy obraz kliniczny pacjenta. Do najczęstszych objawów ogólnych zapalenia płuc zalicza się między innymi: podwyższoną temperaturę, dreszcze, ogólne osłabienie, kaszel i ropną wydzielinę o żółtym, szarym bądź zielonym kolorze, oraz ból w klatce piersiowej. Do powyższych objawów mogą również dołączyć inne, typowe dla wirusowego zapalenia płuc, czyli: katar, bóle mięśni, chrypka oraz ból gardła.

Wyróżniamy typowe i atypowe zapalenie płuc. Pierwszy rodzaj ma typowo ostry charakter, a objawy z początku mogą przypominać objawy grypy. Drugi rodzaj, jak sama nazwa wskazuje, może mieć nietypowy charakter. Chory z początku może w ogóle nie wiedzieć, że coś mu dolega, ponieważ choroba rozwija się powoli.

Powikłania

Nieleczone zapalenie płuc może prowadzić do wielu niebezpiecznych zmian w naszym organizmie. Szczególnie niebezpieczne mogą okazać się u osób w podeszłym wieku. Samej choroby nie należy w żadnym wypadku bagatelizować, ponieważ w konsekwencji może dojść, do:

• pojawienia się bakterii we krwi chorego (Bakteriemia) – zakażenie krwi często prowadzi do sepsy, czy wstrząsu septycznego, które mogą stanowić poważne zagrożenie, nie tylko dla osób starszych,
• pojawienia się ropnia płuc – czyli do miejscowej martwicy, która objawia się wysoką gorączką, dreszczami i kaszlem z ropną wydzieliną,
• wysięku w jamie opłucnej lub ropniaka – gdzie często może być konieczny drenaż opłucnej, aby pozbyć się nadmiaru wysięku,
• zapalenia wsierdzia – które ma podłoże bateryjne i atakuje zastawki serca.

Zapalenie płuc to poważna choroba, która niesie za sobą szereg negatywnych skutków. Zdrowy tryb życia, w tym zdrowa dieta, uprawianie sportu oraz rezygnacja z palenia papierosów i innych wyrobów tytoniowych, mogą pomóc w skutecznym leczeniu pneumonii. Pamiętajmy również o regularnej higienie jamy ustnej, gdyż zdrowe zęby, to również zdrowy układ oddechowy.

Artykuł Do czego może prowadzić nieleczone zapalenie płuc? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Przyczyn zatorowości może być kilka. Najczęstszą przyczyną jest skrzeplina, do której, w większości przypadków, dochodzi w wyniku zwolnienia przepływu krwi w tętnicach, urazu ścian naczyń, czy też predyspozycji do rozwoju zakrzepicy krwi. Zatory mogą również powstawać przez tłuszczaki, nowotwory, ciała obce, oraz zmiany w składzie krwi (np. nadpłytkowość).

Zatorowość płucna – przyczyny powstawania i objawy

Największe predyspozycje do zakrzepicy – która jest główną przyczyną występowania zatorów płucnych – mają te osoby, które nie przywiązują większej uwagi do ruchu. To właśnie unieruchomienie organizmu ma ogromny wpływ do powstawania zatorów, ale również inne czynniki. Chorobie sprzyjają:

• kontuzje kończyn dolnych (np. złamania) – które mogą wymagać unieruchomienia w ortezie,
• długa podróż (np. pociągiem lub samochodem) – w trybie siedzącym,
• trudne operacje, a co za tym idzie długa rekonwalescencja,
• ciąża, doustna antykoncepcja lub hormonalna terapia zastępcza,
• nadwaga, otyłość,
• zaawansowane choroby przewlekłe,
• urazy rdzenia kręgowego.

Zatorowość płucna, tak samo, jak inne choroby, ma swoje charakterystyczne i niecharakterystyczne objawy – może również przybrać postać bezobjawową, wtedy do rozpoznania dochodzi podczas badań, które nie są z nią zupełnie związane. Przy zatorowości objawowej wyróżnia się między innymi: duszności, które mogą się nasilać; suchy kaszel, często niespodziewany i napadowy; ból w piersiach i przyspieszony oddech. W miarę postępu choroby mogą pojawiać się również inne, znacznie poważniejsze objawy, takie jak: wysoka gorączka, omdlenia lub zasłabnięcia, tachykardia, czy krwioplucie.

Badania i leczenie

Lekarz może postawić diagnozę na zatorowość płucną poprzez wykonanie tomografii komputerowej. Poza tym diagnostyka obejmuje również szereg innych badań, na które składają się między innymi:

• badania stężenia dimeru-D, czyli produktów enzymatycznego rozpadu białek (fibryny) naturalnie występujących w osoczu krwi,
• angiografia tomografii komputerowej (Angio-TK), czyli tomografia komputerowa naczyń krwionośnych,
• ocena ukrwienia miąższu płuc, czyli scyntygrafia płuc,
• echokardiografia, inaczej ECHO serca,
• oraz ultrasonografia uciskowa żył w kończynach dolnych.

Jeżeli chodzi o leczenie, to zależy ono w głównej mierze od stopnia zaawansowania choroby. Kiedy nie zagraża ona życiu, a co za tym idzie, nie daje powikłań, leczenie skupia się na podawaniu środków przeciwkrzepliwych. W przypadku, gdy choroba rozwija się znacznie gorzej, konieczne może okazać się podawanie leków dożylnych, które rozpuszczają zakrzepy i działają przeciwkrzepliwie. Pamiętajmy jednak, że nie we wszystkich przypadkach się to sprawdzi, ponieważ, jak łatwo można się domyślić, istnieją również bezwzględne przeciwwskazania, takie jak, np. udar, skaza krwotoczna, czy nowotwór. Do leczenia zatorowości stosuje się również takie zabiegi, jak tlenoterapia.

Nieleczona zatorowość płucna ma złe rokowania i może prowadzić nawet do śmierci pacjenta, dlatego nie należy w żadnym wypadku ignorować pojawiających się objawów, które mogłyby wskazywać na zator płucny.

Artykuł Czym jest zatorowość płucna? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Suchoty znane są człowiekowi już od dawien dawna. Obecnie, ze względu na powszechny dostęp do antybiotyków i nowoczesnych metod diagnostycznych, a także obowiązkowych szczepień, mamy większą kontrolę nad chorobą, a i jej występowanie jest znacznie rzadsze, niż miało to miejsce kiedyś.

Jakie mogą być przyczyny gruźlicy?

Przyczyną gruźlicy są, wspomniane wcześniej prątki gruźlicy, zwane również prątkami Kocha – od ich wynalazcy Roberta Kocha. Kiedyś nazywano ją chorobą biedaków, ponieważ dotykała głównie niezamożne środowiska, w których nie przywiązywano dużej uwagi do higieny. Gruźlica w większości przypadków przenosi się drogą oddechową – kichanie, kaszel, śmiech, czy nawet mówienie – rzadziej drogą pokarmową lub poprzez dotyk.

Istnieje kilka czynników, które sprzyjają rozwojowi gruźlicy, a mianowicie:

• złe warunki sanitarne lub złe warunki mieszkaniowe,
• niedożywienie, niewłaściwa dieta,
• nałogowe palenie papierosów, picie alkoholu lub zażywanie narkotyków,
• obniżona odporność,
• choroby chroniczne – wrzody, nowotwory, cukrzyca, HIV.

Choroba może atakować różne ograny, ale najczęstsza postać gruźlicy, to gruźlica płuc. Początkowo chory zauważa u siebie zwykły kaszel, który często bagatelizuje. Kaszel w gruźlicy ma charakter przewlekły i może utrzymywać się dłużej niż 3-4 tygodnie. Bakterie gruźlicy są niezwykle podstępne i w sprzyjających warunkach – brak dostępu do światła i duża wilgotność – mogą przeżyć nawet kilka lat. Co ciekawe bakterie Mycobacterium tuberculosis są w stanie uodpornić się na ludzki układ odpornościowy, są wtedy niewrażliwe na działanie antybiotyków, kwasów oraz zasad.

Bakterie rozmnażają się wolno (podział co 18-20 godzin), giną w świetne promieni słonecznych, a w temperaturze powyżej 70 stopni Celsjusza, po zaledwie kilku sekundach, stają się zupełnie nieszkodliwe.

Co z objawami?

Gruźlica nie dotyczy tylko osób żyjących w biedzie i nędzy. Przypadki zachorowań obserwuje się również w krajach rozwijających się. Co ciekawe chorobą można się również zarazić od zwierząt, a właściwie od chorego bydła – szczególnie poprzez wypicie mleka prosto od chorej krowy.

Nie u wszystkich chorych gruźlica rozwinie się, jako pełnoobjawowa choroba. Kiedy jednak to nastąpi, chory będzie mógł zauważyć u siebie takie objawy, jak:

• przewlekły i uporczywy kaszel – do którego w późniejszym stadium może dojść krwioplucie,
• duszności, ogólne osłabienie, apatia, brak energii i szybkie męczenie się przy wykonywaniu najprostszych czynności,
• nadmierna potliwość ciała,
• gorączka lub stan podgorączkowy,
• brak apetytu oraz utrata masy ciała,
• ból w klatce piersiowej.

Warto tutaj również wspomnieć, że nieleczona gruźlica może doprowadzić do wielu niebezpiecznych powikłań, a w skrajnych przypadkach nawet do śmierci. Najczęstsze powikłania, to między innymi: zaburzenia psychiczne, zapalenie opon mózgowych, problemy z sercem, wątrobą i nerkami, oraz zmiany w kościach i stawach, którym towarzyszy silny ból.

Gruźlica nęka ludzkość od niepamiętnych czasów. Kiedyś, ze względu na brak wiedzy, obowiązkowych szczepień i odpowiednich środków leczniczych, większość chorych umierała. Obecnie gruźlicę diagnozuje się na podstawie próbek pobranych od chorego. Materiałem badawczym może być zarówno mocz, wydzielina z oskrzeli, jak i plwocina, czy popłuczyny żołądkowe. Do tego dochodzą najróżniejsze badania specjalistyczne, a w rezultacie odpowiednie leczenie – dopasowane na podstawie stopnia zaawansowania choroby, wieku chorego oraz jego stanu.

Suchoty to straszna choroba, która potrafi wyrządzić naprawdę wiele szkód w ludzkim organizmie. Na świecie wciąż zdarzają się przypadki zachorowań, czy nawet zgonów, jednak nie jest to, aż tak duży odsetek, jak to miało miejsce w przeszłości. Współczesna medycyna już wie, jak radzić sobie z gruźlicą, a dzięki obowiązkowym szczepieniom noworodków, do zachorowań wśród dzieci praktycznie nie dochodzi. Nie należy jednak bagatelizować żadnych objawów, bo może to skończyć się naprawdę źle.

Artykuł Co powinno wiedzieć się na temat gruźlicy? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Katar u dziecka

Katar, inaczej nieżyt nosa lub zapalenie błony śluzowej nosa, objawia się surowiczą lub śluzową wydzieliną w przewodach nosowych. Nieżytowi nosa towarzyszą również inne dolegliwości, takie jak: ból głowy/zatok, złe samopoczucie, uporczywe kichanie, uczucie drapania w gardle, kaszel oraz trudności z oddychaniem przez nos (uczucie blokady nosa).

Dzieci łapią przeziębienie najczęściej w okresie jesienno-zimowym, ale katar może pojawić się przez cały rok. Najczęstszymi przyczynami pojawiania się kataru u maluchów, są:

• alergie,
• infekcje bakteryjne,
• ciało obce w przewodzie nosowym,
• dym tytoniowy lub inne drażniące związki,
• wirusy i infekcje wirusowe,
• oraz problemy laryngologiczne.

Katar, a właściwie wydzielina z nosa, może mieć różny kolor oraz gęstość. U dzieci wyróżnia się 3 fazy kataru i są to: faza naczyniowa, faza komórkowa i faza trzecia. W pierwszej fazie pojawia się wodnisty katar, który może trwać nawet kilka dni. Później wydzielina gęstnieje i skutecznie zatyka mały nos, utrudniając tym samym swobodne oddychanie. Kiedy w porę nie zwalczymy infekcji, może dojść do fazy trzeciej, czyli powtórnego zakażenia, przy którym występuje również gorączka.

Nieżyt nosa u dorosłych może i nie jest groźny, ale jeżeli chodzi o małe dzieci, to nie wolno go bagatelizować, ponieważ może być przyczyną poważnych dolegliwości. Jak zatem radzić sobie z katarem u dzieci?

Jak radzić sobie z katarem u dzieci?

Na infekcje nosa u dziecka możemy zastosować kilka sprawdzonych sposobów. Kiedy katar pojawia się nagle i niespodziewanie nie musimy koniecznie udawać się od razu do lekarza. Istnieją sposoby, które skutecznie łagodzą uporczywe dolegliwości, w tym zatkany nos. Do najczęściej stosowanych domowych sposobów należą:

• Inhalacje – to coraz częściej wybierana metoda leczenia kataru u małych dzieci. Każdy rodzic powinien zawczasu zaopatrzyć się w inhalator, a właściwie nebulizator. To urządzenie doskonale radzi sobie z rozrzedzaniem zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny i nawilżaniem błon śluzowych. Odkrztuszanie flegmy staje się zdecydowanie prostsze, dziecko staje się mniej drażliwe, a rodzice w końcu mogą spać spokojnie.
• Odciąganie kataru i oklepywanie – odciąganie to podstawa u małych dzieci, które nie są w stanie samodzielnie wydmuchać nosa. Nie należy jednak stosować tej metody często, bo można uszkodzić delikatne śluzówki małego noska. Oklepywanie natomiast sprawdza się, kiedy do kataru dołączy mokry kaszel. Wtedy należy oklepywać górną część pleców dziecka, aby wydzielina sama mogła się oderwać.
• Nawilżacze powietrza – dobrym sposobem na złagodzenie niektórych objawów, jest stosowanie nawilżaczy powietrza. Suchym powietrzem ciężko się oddycha, a dziecko, które nie może oddychać przez nos i robi to przez usta, może dodatkowo nabawić się bólu gardła. Warto więc stosować tę metodę, zwłaszcza w sezonie grzewczym. W przypadku, kiedy nie mamy nawilżacza, można również zastosować mokry ręcznik na noc w pokoju dziecka.

Nebulizacja, nawilżacze powietrza oraz odciąganie wydzieliny z nosa to tylko kilka ze sprawdzonych sposobów. Możemy je stosować bez obaw o zdrowie naszych dzieci. To metody nieinwazyjne, które są zdecydowanie bezpieczniejsze, niż leki stałe. Pamiętajmy jednak, że jeżeli nie jesteśmy pewni przyczyny kataru u naszego dziecka to warto, abyśmy przed zastosowaniem którejś metody, wybrali się po poradę lekarską. Lekarz stwierdzi, czy stan dziecka wymaga konkretnego leczenia, czy wystarczą domowe sposoby.

Artykuł Domowe sposoby na katar u dzieci – czy warto je stosować? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Sarkoidoza to choroba wielonarządowa o nieznanym pochodzeniu, która może pojawić się u osób w każdym wieku, choć najczęściej dotyka młode osoby. Nie ma dowodów na to, aby była dziedziczna, chodź podejrzewa się pewien związek z predyspozycjami osób z grupą krwi A.

Przyczyny i objawy sarkoidozy

Do rozwoju Choroby Besniera-Boecka-Schaumanna mogą przyczynić się czynniki genetyczne bądź nadmierny kontakt z ditlenkiem krzemu, inaczej krzemionką i niektórymi bakteriami. Choroba przebiega najczęściej bezobjawowo, a jej wykrycie może być zupełnie przypadkowe. Wpływ na powstawanie ziarniaków mogą mieć również związki nieorganiczne, np. złoto, związki organiczne, np. pyły z roślin oraz bodźce zakaźne, np. grzyby.

Ze względu na to, że sarkoidoza może zaatakować cały organizm, wyróżnia się objawy ogólne i objawy dotyczące konkretnego – objętego chorobą – narządu. Niecharakterystycznymi objawami ogólnymi w obrębie całego organizmu, są:

• podwyższona temperatura lub gorączka sięgająca nawet 40 stopni,
• ogólne osłabienie, zmęczenie,
• utrata masy ciała,
• brak apetytu,
• złe samopoczucie,
• nocne poty.

Sarkoidoza płuc

Najczęściej występującą odmianą choroby, jest sarkoidoza płuc. Ziarniaki zajmują wtedy płuca, węzły chłonne, skórę i oczy. W większości przypadków sarkoidoza ulega samoistnej remisji, a chory może nawet nie wiedzieć o tym, że był na nią chory. Niestety zdarzają się przypadki, w których może dojść do rozwoju choroby i postępujących zmian wielonarządowych. W takim wypadku może być konieczne wdrożenie konkretnego leczenia.

Do najczęstszych symptomów sarkoidozy płuc zalicza się świszczący oddech, duszności, suchy, przewlekły kaszel oraz ból w piersiach. Ogólna przyczyna choroby Besniera-Boecka-Schaumanna nie jest znana, wyróżnia się jednak czynniki, które w jakimś stopniu zwiększają ryzyko zachorowania. Są to między innymi:

• pochodzenie – największy odsetek zachorować notuje się na kraje anglosaskie i skandynawskie,
• płeć – najczęściej chorują kobiety po 50., chodź problem może dotknąć każdego,
• wiek – choroba może rozwinąć się już u osób w wieku od 20. do 40. lat,
• genetyka – jeżeli w rodzinie ktoś już chorował na sarkoidozę, to jest większe prawdopodobieństwo, że tych przypadków będzie więcej,
• rasa – największy odsetek zachorowań obserwuje się u ciemnoskórych.

Diagnostyka

Niepokojące objawy należy przede wszystkim zgłosić w pierwszej kolejności do lekarza rodzinnego, który zdecyduje, co należy dalej robić. Zapewne konieczna będzie wizyta u pulmonologa, ponieważ z reguły sarkoidoza zajmuje płuca. W diagnozie mogą pomóc takie badania jak: RTG i tomografia klatki piersiowej, spirometria, badania morfologiczne, bronchoskopia oraz badania okulistyczne. W większości przypadków sarkoidoza ulega samoistnej remisji, jednak w przypadku, gdy dojdzie do dalszego rozwoju choroby, można spodziewać się licznych powikłań i konieczne jest leczenie.

Pamiętajmy, żadnych objawów, niezależnie jakie by nie były, nie należy lekceważyć. W razie jakichkolwiek wątpliwości warto – a nawet trzeba – skierować się po pomoc do specjalisty.

Artykuł Co to jest sarkoidoza? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Liczba zachorowań na astmę oskrzelową nieustannie rośnie. Może mieć to bezpośredni związek z nadmiernym zanieczyszczeniem powietrza atmosferycznego i zmianami klimatycznymi.

Na rozwój astmy mają również wpływ takie czynniki ryzyka, jak:

• sytuacje stresowe,
• otyłość, niezdrowa dieta i zły tryb życia,
• wszelkiego rodzaju alergie,
• palenie – zarówno czynne, jak i bierne,
• niekorzystne warunki w miejscu pracy, np. nadmierne zapylenie miejsca pracy,
• przebyte infekcje dróg oddechowych.

Wyróżnia się dwa rodzaje astmy – astmę alergiczną, inaczej atopową oraz astmę niealergiczną, inaczej nie atopową. Pierwsza dotyczy głównie dzieci i młodych dorosłych, druga zaś jest częstszym zjawiskiem wśród dorosłych.

Dychawica oskrzelowa

Dychawica oskrzelowa zwana także astmą oskrzelową to przewlekła choroba zapalna, która jest niestety nieuleczalna, ale odpowiednie leczenie i terapia może skutecznie załagodzić występujące objawy.Na astmę oskrzelową mogą zachorować zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Jest to jedna z najpowszechniejszych chorób cywilizacyjnych dwudziestego pierwszego wieku i choć nie ma dokładnych dowodów na to, kto najczęściej na nią choruje, to największy odsetek zachorowań obserwuje się zazwyczaj wśród kobiet.

Typowymi objawami astmy są kaszel, duszności, ucisk w klatce piersiowej oraz świszczący oddech. U niektórych osób objawy mogą ustępować samoistnie, jednak w większości przypadków duszności i kaszel ustają po podaniu substancji rozkurczających oskrzela – leki rozkurczowe w astmie mogą być podawane metodą wziewną przy pomocy inhalatorów lub nebulizatorów.

Częstotliwość i nasilenie napadów astmy różnią się w zależności od stopnia zaawansowania choroby. W przypadku, gdy chory nie ma nad nią kontroli, napady są częste i występują więcej, niż dwa razy w ciągu tygodnia, duszności i kaszel nie pozwalają spać spokojnie i utrudniają codzienne życie, konieczna może okazać się stała kontrola lekarska, oraz długotrwała i regularna terapia lekami przeciwzapalnymi. Jeżeli natomiast napady zdarzają się sporadycznie, nie przeszkadzają w śnie, a sama astma jest pod kontrolą i nie ma większych zaostrzeń z jej strony, to wystarczy, że chory zachowa podstawowe środki ostrożności.

Jak radzić sobie z dychawicą oskrzelową?

Dla złagodzenia objawów astmy pomocne mogą okazać się:

• nebulizatory – które są niezwykle skuteczne i nie obciążają żołądka chorego, ponieważ leki rozkurczające oskrzela podaje się metodą wziewną,
• nawilżacze powietrza – nadmiernie przesuszone powietrze może prowadzić do wysuszania błon śluzowych w drogach oddechowych, a co za tym idzie prowadzić do zaostrzania się napadów astmy,
• kalendarze pyleń – warto zapoznać się z okresami pylenia roślin, ponieważ to właśnie pyłki, są jedną z głównych przyczyn nasilania się objawów astmy,
• redukcja stresu i zdrowa dieta – wyeliminowanie z diety produktów, które mogą wywoływać napady astmy oraz wyzbycie się niepotrzebnego stresu, może pomóc w radzeniu sobie z astmą,
• unikanie pomieszczeń klimatyzowanych i przestrzeganie higieny w domu,
• bezpieczna aktywność fizyczna – pamiętajmy, że wysiłek fizyczny zwiększa naszą pojemność płuc, dlatego warto w kontrolowany sposób regularnie zażywać ruchu,
• rzucenie palenia oraz wystrzeganie się osób, które palą – dym papierosowy to trucizna, dlatego koniecznością w przypadku astmy, jest unikanie szkodliwych i toksycznych substancji, również oparów chemicznych.

Pomimo tego, że astma jest chorobą nieuleczalną, to da się z nią żyć. Warto zatem inwestować w urządzenia, takie jak, np. nebulizatory, czy nawilżacze powietrza, oraz przestrzegać zasad, które mogą uchronić nas przed dalszym rozwojem choroby. Z astmą można normalnie funkcjonować, wystarczy tylko odpowiednia wiedza, jak sobie z nią radzić.

Artykuł Jakie są objawy astmy? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc (POChP) to jedno z cięższych schorzeń, które dotyka najczęściej nałogowych palaczy. Osoby cierpiące na POChP mają utrudniony przepływ powietrza w drogach oddechowych. W przypadku, kiedy brak odpowiedniego leczenia, choroba może systematycznie się pogarszać, a w najgorszych przypadkach prowadzić do niewydolności płuc lub – co gorsza – do śmierci.

POChP przyczyny i objawy

Pierwsze wzmianki o Przewlekłej Obturacyjnej Chorobie Płuc pojawiły się ponad 50 lat temu. Schorzenie to określane jest jako zespół kliniczny, który objawia się przewlekłym kaszlem i trudnością w oddychaniu podczas wykonywania jakiegokolwiek wysiłku fizycznego. Jest to jedna z chorób cywilizacyjnych, która dotyka zarówno kobiet, jak i mężczyzn.

Najczęstszymi przyczynami POChP są czynniki środowiskowe, takie jak nałogowe palenie papierosów, zapylenie w miejscu pracy, czy ogólne zanieczyszczenie powietrza. Choroba rozwija się w ukryciu przez wiele lat i dotyka również biernych palaczy, w tym dzieci. Warto tutaj wspomnieć o tym, że dzieci mogą zachorować na POChP już w okresie prenatalnym.

Pierwszym i głównym objawem Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc, jest kaszel, który utrzymuje się dłużej niż 3 miesiące i występuje nawet poza okresem zachorowań na przeziębienie. Chory ma częste napady kaszlu – zwłaszcza w godzinach porannych – po których najczęściej występuje odkrztuszanie wydzieliny, inaczej zwanej plwociną. Do innych częstych objawów POChP można zaliczyć między innymi: duszności, ucisk w klatce piersiowej, świszczący oddech oraz trudności w nabieraniu powietrza.

Diagnostyka i leczenie

POChP jest chorobą nieuleczalną i aby ją rozpoznać, należy poddać się badaniu spirometrycznemu, które pozwala zdiagnozować chorobę we wczesnym stadium jej rozwoju. Badanie jest bardzo proste i nie trwa dłużej niż 5 minut. Chory w trakcie badania wykonuje serie głębokich oddechów do aparatu spirometrycznego. Taki zabieg pozwala zmierzyć pojemność życiową płuc. Dzięki wczesnej diagnozie można tak dobrać leczenie, aby zmniejszyć nasilenie objawów, a co za tym idzie poprawić komfort życia pacjenta.

Leczenie dobiera się na podstawie stopnia zaawansowania POChP u chorego, a najczęściej stosowanymi lekami, są preparaty wziewne o działaniu wykrztuśnym i rozszerzającym oskrzela. Kiedy choroba postępuje, do leczenia dołącza się również wziewne sterydy, a w ciężkim stadium nawet urządzenia do tlenoterapii. Nieleczona POChP ma bardzo złe rokowania i może prowadzić do konieczności wycięcia fragmentu płuc, czy nawet całkowitego przeszczepu.

Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc to stale postępujące schorzenie, które może dotknąć każdego z nas. Coraz częściej dotyka również młode osoby, w tym również dzieci. Wczesna diagnoza, odpowiednie leczenie, a także zaprzestanie palenia wyrobów tytoniowych, unikanie kontaktu z palaczami, dużo ruchu – który zwiększa pojemność płuc – oraz unikanie zanieczyszczeń, może znacznie poprawić komfort życia i zahamować postęp choroby.

Artykuł Co to jest POChP? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Świszczący oddech występuje zarówno w charakterze wdechowym (czyli na poziomie gardła lub krtani), wydechowym (czyli na poziomie oskrzeli, oskrzelików i dolnej części tchawicy), jak i mieszanym. Diagnozuje się go na dwa sposoby – „gołym uchem”, przez stetoskop lub inne profesjonalne urządzenia medyczne..

Świst powstaje w wyniku zwężenia dróg oddechowych i charakteryzuje się syczeniem oraz dźwięcznym odgłosem o wysokiej częstotliwości. Najczęściej występuje u niemowląt i małych dzieci, a ma to związek z ich budową anatomiczną. Ze względu na to, że małe dzieci mają węższe i krótsze drogi oddechowe, cieńszy i bardziej wiotki szkielet, tchawicę i oskrzela, oraz mniejszą zdolność do kaszlu, a ich układ odpornościowy jest wciąż niedojrzały, to istnieją większe szanse do powstawania świstów.

Co jest przyczyną świszczącego oddechu u dziecka?

Świsty są niecharakterystycznym objawem, który niekoniecznie musi oznaczać jedną chorobę, bowiem towarzyszy wielu różnym dolegliwościom, w tym zwykłemu przeziębieniu. Nie należy jednak go bagatelizować, ponieważ w niektórych przypadkach może oznaczać poważne problemy zdrowotne.

Co może być zatem przyczyną świszczącego oddechu u małych dzieci? Do najczęstszych przyczyn zalicza się:

• astmę – czyli najczęstszą przyczynę występowania świstów oddechowych,
• alergie – mogą to być alergie pokarmowe, po lekach, czy ukąszeniach, np. przez osę,
• infekcje – druga najczęściej występująca przyczyna powstawania świstów zaraz po astmie, wywołana przez infekcje wirusowe i zapalenie w obrębie układu dróg oddechowych,
• wady rozwojowe – wrodzona wiotkość tchawicy, rozszczep podniebienia lub wady serca,
• POChP – w Przewlekłej Obturacyjnej Chorobie Płuc pojawiają się głównie świsty wydechowe,
• zapalenie tchawicy, oskrzeli, krtani – w każdym z tych przypadków występują podobne objawy, a świszczącemu oddechowi towarzyszy również męczący kaszel,
• połknięcie ciała obcego – świsty pojawiają się nagle, kiedy do dróg oddechowych dziecka dostanie się ciało obce, np. pokarm,
• guzki – guzy mogą mieć zarówno łagodny, jak i złośliwy charakter, a same świsty mogą nasilać się w miarę rozwoju rozrostów,
• niedobory i zaburzenia odporności – najczęstsza przyczyna nawracających infekcji, które również mogą wywoływać świszczenie.

A także inne choroby i dolegliwości, między innymi mukowiscydozę, dyskinezę rzęsek, refluks, oparzenia, czy zaburzenia funkcji nerwowo-mięśniowych, strun głosowych i połykania.

Czy jest się czym martwić?

Świszczący oddech u małych dzieci to stosunkowo częsta przypadłość, głównie ze względu na ich budowę anatomiczną. Świsty mogą pojawiać się na różnych etapach życia dziecka, ale aby prawidłowo stwierdzić, co takiego jest ich przyczyną, należy skonsultować stan dziecka z lekarzem. W żadnym wypadku nie należy podejmować samodzielnych kroków, bo może to skutkować pogorszeniem stanu dziecka. Lekarz jest w stanie ocenić, czy przyczyna świszczącego oddechu jest poważna i czy wymaga ona natychmiastowego leczenia.

Do leczenia świszczącego oddechu można wspomóc się nebulizacją, oklepywaniem dziecka oraz nawilżaczami powietrza. Aby złagodzić uporczywe świszczące objawy, warto również zadbać o warunki panujące w pomieszczeniach, w których przebywa dziecko – zwłaszcza w sezonie grzewczym, kiedy powietrze staje się nadmiernie przesuszone w wyniku dogrzewania pomieszczeń zimą.

Artykuł Świszczący oddech u dziecka – czy to jest niebezpieczne? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Tymczasem przygotowania do świąt trwały w najlepsze. Rodzice Liska każdego dnia skreślali kolejne pozycje z przedświątecznej listy. I chociaż do świąt zostało już tylko kilka dni, nadal mieli sporo spraw do załatwienia.

– Franiu, jedziemy z Tatą kupić choinkę. Chcesz jechać z nami? – spytała Pani Lis.

– Bardzo chętnie! –  ucieszył się Franio. – Możemy przy okazji kupić papier kolorowy? Przypomniałem sobie, że jutro będziemy robić w szkole ozdoby świąteczne.

– Dobrze, papier kolorowy –  zapisane. Ubierz proszę buty i kurtkę i wskakuj do samochodu.

Wybór odpowiedniej choinki okazał się dużym wyzwaniem. Jednak w końcu udało się znaleźć piękną, pachnącą jodłę. Kiedy Mały Lisek kładł się spać, wciąż czuł jej dochodzący z salonu zapach.

–  A więc tak pachną święta… –  pomyślał zamykając oczy Franio.

Nazajutrz w szkole panowało ogromne poruszenie. To był ostatni dzień przed świątecznymi feriami, więc wszystkim dzieciom dopisywał dobry humor. Na koniec zajęć odbyły się warsztaty z przygotowywania ozdób świątecznych. Franio wraz z przyjaciółmi stworzyli długi i kolorowy łańcuch, który Pani Miś zawiesiła na klasowej choince.

–  Moi Drodzy, bardzo dziękuję Wam za dzisiejsze warsztaty –  powiedziała nauczycielka. – Życzę Wam wszystkim wesołych, rodzinnych świąt. Odpocznijcie i do zobaczenia w nowym roku!

– Dzię-ku-je-my! – odpowiedziały chórem dzieci.

– No to… widzimy się po świętach! – rzucił królik Tymek, przytulając po kolei swoich przyjaciół – Wesołych Świąt i smacznego makowca, trzymajcie się!

– Wesołych Świąt Tymek! – odkrzyknął Mały Lisek i uśmiechnął się na myśl o tym, że właśnie rozpoczyna się najpiękniejszy czas w roku.

Kiedy następnego dnia rano Franio otworzył oczy, zobaczył za oknem prawdziwie zimowy krajobraz. W ciągu nocy śnieg pokrył większość podwórka i wszędzie było biało. Mały Lisek szybko się ubrał i zbiegł na dół na śniadanie.

– Cześć Mamo, cześć Tato. Wesołych Świąt!

– Wesołych Świąt, synku – odparli chórem rodzice Liska.

– Kiedy przyjadą dziadkowie? – zapytał Franio.

– Babcia właśnie do mnie dzwoniła i powiedziała, że niedawno wyjechali. Powinni być około 14. – powiedziała Pani Lis.

– Ale super! Tato, czy po śniadaniu zaczniemy ubierać choinkę? – spytał z nadzieją w głosie Mały Lisek.

– Naturalnie, już przyniosłem ze strychu wszystkie ozdoby – odpowiedział Pan Paweł.

– To będzie piękny dzień! – wykrzyknął podekscytowany Franio.

Kiedy świąteczne drzewko było już gotowe, Lisek wraz z Tatą dołączyli do rodzinnego lepienia pierogów i uszek. Pani Lis poinstruowała ich, jak należy zlepiać końce ciasta, żeby podczas gotowania nie wypłynął z nich farsz. To była świetna zabawa!

Nagle wszyscy usłyszeli dzwonek do drzwi.

– Ja otworzę! – wykrzyknął Mały Lisek i ruszył do drzwi wejściowych, a za nim pośpieszyła jego Mama.

– Witajcie, witajcie – przywitał się Dziadek Antoni. – Czy są tu jakieś grzeczne dzieci?

– TAAAAAK! – odparł Franio i wtulił się w Dziadka.

– Ha ha, spokojnie, bo mnie przewrócisz – roześmiał się starszy Pan. – Ekhem, ekhem.

– Antoni, zabrałeś swój nebulizator? – spytała z troską babcia Aniela.

– Tak, tak, zabrałem.

– Jesteś chory Dziadku? – spytał Mały Lisek. – Bo ja jak jestem chory to też używam nebulizatora! – dodał dumnie.

– Tak Franiu, jestem chory, chociaż troszkę inaczej niż Ty zazwyczaj. Poprzez nebulizację wzmacniam swoje płuca.

– Rozumiem – odpowiedział Mały Lisek i wydawało mu się, że faktycznie zrozumiał. Pani Doktor Mysza wspominała kiedyś, że starsze osoby też czasem używają nebulizatora.

Kiedy na niebie pojawiła się pierwsza gwiazdka, Franio wraz z rodziną zasiedli do stołu, na którym znajdowały się same pyszności. Był barszcz z uszkami, różne rodzaje ryb, kapusta i groch, wspólnie lepione pierogi i makowiec. W tle leciały kolędy, a blask choinki przyjemnie oświetlał twarze domowników.

Po kolacji nadszedł czas na prezenty. Franio wyciągał spod choinki kolejne paczuszki przyniesione przez Mikołaja i podawał je Mamie, Tacie, Babci i Dziadkowi. Na koniec zabrał się za rozpakowywanie swojego prezentu. Okazało się, że dostał drewniany model samolotu do sklejania.

– Ojej, ale fajnie! Marzyłem o takim! Super, że Mikołaj przeczytał mój list! – wykrzyknął uradowany.

– Franiu, a wiesz, że ja kiedyś byłem pilotem? – zapytał Dziadek Antoni.

– Naprawdę? – zdziwił się Mały Lisek.

– Tak, tak i zwiedziłem całkiem ładny kawałek świata – ekhem, ekhem – jeśli zechcesz posłuchać, to mogę Ci o tym opowiedzieć – zaproponował starszy Pan. – Tylko najpierw – ekhem, ekhem – muszę wykonać nebulizację. Zaczekasz na mnie?

– Jasne, że zaczekam! – odparł Franio.

Reszta wieczoru upłynęła w rodzinnej atmosferze. Kiedy Tata Liska rozpalił ogień w kominku wszyscy razem usiedli na kanapie i oczekiwali na historię Pana Antoniego. – Dawno, dawno temu, kiedy Frania nie było jeszcze na świecie, odbyłem mój pierwszy lot… – zaczął opowiadać Dziadek, a padający za oknem śnieg dodawał magii jego opowieści.

* W celu odtworzenia bajki w trakcie sesji nebulizacyjnej należy pobrać oba pliki i wgrać je na nebulizator za pomocą przewodu micro-USB dołączonego do zestawu nebulizatora AeroGo.

Zapraszamy również do zapoznania się pozostałymi bajkami dostępnymi na naszym blogu.

• Krótka historia o NebuLisacji
• Krótka historia o NebuLisacji – Wakacje w górach
• Krótka historia o NebuLisacji – Mały Lisek i zawody sportowe

Artykuł NebuLisek i Gwiazdka pochodzi z serwisu Healthin.com.

–  Cześć Franio! – przywitał go królik Tymek, który siedział już w sali lekcyjnej. –   Gotowy na kartkówkę z tabliczki mnożenia?

– Yyy jaką kartkówkę? – Mały Lisek poczuł narastające przerażenie.

–  On żartuje, nie słuchaj go – rzuciła lisiczka Malwinka. – Uwaga, idzie Pani Sowa!

– Proszę o spokój, zaczynamy zajęcia – powiedziała nauczycielka i zaczęła sprawdzać listę obecności.

Franio niewiele zapamiętał z tej lekcji, ponieważ myślami był już na boisku. Kiedy usłyszał sygnał dzwonka, pierwszy opuścił salę.

– Franek, zaczekaj! –  krzyknął za nim Tymek. –  Gdzie tak pędzisz?

– Ja już zaczynam trening! Ścigajmy się! – odkrzyknął Lisek i pobiegł do szatni.

Lekcja wychowania fizycznego rozpoczęła się od krótkiej rozgrzewki. Następnie dzieci ćwiczyły gimnastykę. Tuż przed dzwonkiem wuefista zebrał wszystkich i poprosił o uwagę.

–  Moi Drodzy, jak wiecie, za miesiąc czekają nas jesienne zawody koszykarskie –  zaczął Pan Jeleń. – W tym roku w skład 5-cio osobowej drużyny chłopców wchodzą: Franek, który będzie kapitanem, Tymek, Leon, Arek i Gustaw. Serdeczne gratulacje! Pierwszy trening odbędzie się jutro o 16. Zapraszam wszystkich!

–  Juhu, zostaliśmy wybrani! – wykrzyknął Tymek, szturchając delikatnie Frania. –  Nie mogę się doczekać treningów.

–  Ja też! – odkrzyknął Mały Lisek. –  Damy z siebie wszystko!

–  Pod Twoją wodzą na pewno – mrugnął do niego Tymek.

–  Dzięki! – odparł Franio, szczęśliwy, że jego marzenie się spełniło. Aż do tej chwili obawiał się, że może wcale nie jest tak dobry, jak mu się wydawało. Jednak teraz miał na to potwierdzenie – został kapitanem!

Nazajutrz po lekcjach Franek wraz z królikiem Tymkiem i pozostałymi kolegami z drużyny czekali na sali gimnastycznej na rozpoczęcie treningu. Okazało się, że o tej samej godzinie trenuje drużyna dziewczynek pod opieką Pani Sarny. Na czele składu stała lisiczka Malwinka.

–  Dlaczego nam nie powiedziałaś, że Ty też jedziesz na zawody? – zapytał ją Franio.

–  Bo wczoraj byliście tak przejęci, że nawet nie daliście mi dojść do słowa –  odpowiedziała ze śmiechem Lisiczka. – A dzisiaj postanowiłam, że zrobię Wam niespodziankę.

–  No wiesz co, na pewno tak nie było… –  odparł lekko urażony Tymek.

–  Dajcie spokój, nie gniewam się, super, że będziemy mogli razem reprezentować naszą szkołę.

–  To prawda, mamy dwie najmocniejsze drużyny, pokonamy wszystkich! – wykrzyknął Mały Lisek, a inne dzieci zaczęły mu przytakiwać.

–  Moi Drodzy, pamiętajcie, że pewność siebie to nie wszystko. Wygrana wymaga ciężkich treningów  – odezwał się Pan Jeleń, który wszedł do sali. –  Dzisiaj będziemy ćwiczyć rzuty do kosza. 

Treningi bardzo podobały się Liskowi. Pan Jeleń za każdym razem podkreślał, że oprócz techniki ważna jest kondycja, więc dzieci wykonywały ćwiczenia z ciężarkami, kręciły hula hop i skakały na skakance. Jednym słowem – nie było miejsca na nudę!

W końcu nadszedł dzień zawodów. Mały Lisek już od samego rana był bardzo zestresowany. Nie miał nawet ochoty na śniadanie. Pani Lis zaczęła się o niego martwić.

–  Franiu, musisz coś zjeść, żeby mieć siłę biegać po boisku – namawiała.

–  Ale Mamo, ja nie dam rady. Jestem bardzo zdenerwowany. Boję się, że coś pójdzie nie tak i zawiodę moją drużynę i wtedy wszystkie treningi pójdą na marne…

–  Synku, to nieprawda. Po pierwsze, masz świetną formę, a po drugie treningi dały Ci same korzyści – spędziłeś czas ze swoimi przyjaciółmi, a dodatkowo wzmocniłeś odporność.

–  Ale… jak to wzmocniłem odporność? –  dopytywał się Franio.

–  A pamiętasz jak mówiłeś, że hasło tegorocznych zawodów brzmi “Sport to zdrowie”? – Mały Lisek potakująco kiwnął głową. – Jak myślisz, co to oznacza?

– No…, że uprawiając sport dbamy o swoje zdrowie.

– Dokładnie synku, staraj się więc o tym pamiętać.

– Dobrze Mamo, masz rację. Poza tym jeśli chcę dać z siebie wszystko, to muszę mieć dużo siły! –  wykrzyknął Franio i wgryzł się w pyszną kanapkę.

Zawody odbywały się w sąsiedniej miejscowości, więc Mały Lisek wraz z przyjaciółmi dotarł na miejsce szkolnym autobusem. Dzieci przebrały się w stroje sportowe w szkolnych barwach i czekały na rozpoczęcie rozgrywek.

– Ale będzie zabawa! – wykrzyknął niedźwiedź Gustaw. – Jesteście gotowi na zwycięstwo?

– Jesteśmy! – odkrzyknęli chórem jego koledzy z drużyny i spojrzeli w stronę Pana Jelenia, który stanął obok nich w stroju trenera.

– Wiem, że bardzo ciężko trenowaliście i dziękuję Wam za to – zaczął Pan Jeleń. – Jestem z Was bardzo dumny. A teraz… dajcie z siebie wszystko i pamiętajcie o technice!

To był dzień pełen wrażeń. Każda drużyna chciała pokazać się z jak najlepszej strony. Jednak ostateczne wyniki zawodów były następujące: 2. miejsce dla drużyny Frania w grupie chłopców i 3. miejsce dla drużyny Malwinki w grupie dziewczynek. W rozgrywkach brało udział aż sześć szkół, więc było to ogromne osiągnięcie!

Dzieci z dumą ustawiły się na podium i odebrały medale. Po rozdaniu nagród zawodnicy podawali sobie dłonie i dziękowali za wspólną grę.

– Fajnie, fajnie, ale trochę szkoda, że nie wygraliśmy… – szepnął królik Tymek.

– Nie musimy być zawsze najlepsi – odpowiedział mu Mały Lisek. – Daliśmy z siebie wszystko! Poza tym pamiętaj, że sport to…

– … zdrowie! – dokończyła lisiczka Malwinka, która wskoczyła pomiędzy chłopców. – Byliście super!

– Ty też! – odparł Franio. – To co, idziemy po dyniowe muffinki?

– Naturalnie! – wykrzyknął Tymek i pobiegł w stronę stolików, na których czekał słodki poczęstunek dla uczestników.

ł bardzo zestresowany. Nie miał nawet ochoty na śniadanie. Pani Lis zaczęła się o niego martwić.
– Franiu, musisz coś zjeść, żeby mieć siłę biegać po boisku – namawiała. – Ale Mamo, ja nie dam rady. Jestem bardzo zdenerwowany. Boję się, że coś pójdzie nie tak i zawiodę moją drużynę i wtedy wszystkie treningi pójdą na marne… – Synku, to nieprawda. Po pierwsze, masz świetną formę, a po drugie treningi dały Ci same korzyści – spędziłeś czas ze swoimi przyjaciółmi, a dodatkowo wzmocniłeś odporność. – Ale… jak to wzmocniłem odporność? – dopytywał się Franio. – A pamiętasz jak mówiłeś, że hasło tegorocznych zawodów brzmi “Sport to zdrowie”? – Mały Lisek potakująco kiwnął głową. – Jak myślisz, co to oznacza?
– No…, że uprawiając sport dbamy o swoje zdrowie.
– Dokładnie synku, staraj się więc o tym pamiętać. – Dobrze Mamo, masz rację. Poza tym jeśli chcę dać z siebie wszystko, to muszę mieć dużo siły! – wykrzyknął Franio i wgryzł się w pyszną kanapkę.
Zawody odbywały się w sąsiedniej miejscowości, więc Mały Lisek wraz z przyjaciółmi dotarł na miejsce szkolnym autobusem. Dzieci przebrały się w stroje sportowe w szkolnych barwach i czekały na rozpoczęcie rozgrywek.
– Ale będzie zabawa! – wykrzyknął niedźwiedź Gustaw. – Jesteście gotowi na zwycięstwo?
– Jesteśmy! – odkrzyknęli chórem jego koledzy z drużyny i spojrzeli w stronę Pana Jelenia, który stanął obok nich w stroju trenera.
– Wiem, że bardzo ciężko trenowaliście i dziękuję Wam za to – zaczął Pan Jeleń. – Jestem z Was bardzo dumny. A teraz… dajcie z siebie wszystko i pamiętajcie o technice!
To był dzień pełen wrażeń. Każda drużyna chciała pokazać się z jak najlepszej strony. Jednak ostateczne wyniki zawodów były następujące: 2. miejsce dla drużyny Frania w grupie chłopców i 3. miejsce dla drużyny Malwinki w grupie dziewczynek. W rozgrywkach brało udział aż sześć szkół, więc było to ogromne osiągnięcie!
Dzieci z dumą ustawiły się na podium i odebrały medale. Po rozdaniu nagród zawodnicy podawali sobie dłonie i dziękowali za wspólną grę.
– Fajnie, fajnie, ale trochę szkoda, że nie wygraliśmy… – szepnął królik Tymek.
– Nie musimy być zawsze najlepsi – odpowiedział mu Mały Lisek. – Daliśmy z siebie wszystko! Poza tym pamiętaj, że sport to…
– … zdrowie! – dokończyła lisiczka Malwinka, która wskoczyła pomiędzy chłopców.

– Byliście super!

– Ty też! – odparł Franio.

– To co, idziemy po dyniowe muffinki?

– Naturalnie! – wykrzyknął Tymek i pobiegł w stronę stolików, na których czekał słodki poczęstunek dla uczestników.

* W celu odtworzenia bajki w trakcie sesji nebulizacyjnej należy pobrać oba pliki i wgrać je na nebulizator za pomocą przewodu micro-USB dołączonego do zestawu nebulizatora AeroGo.

Zapraszamy również do zapoznania się pozostałymi bajkami dostępnymi na naszym blogu.

• Krótka historia o NebuLisacji
• Krótka historia o NebuLisacji – Wakacje w górach
• Krótka historia o NebuLisacji – NebuLisek i Gwiazdka

Artykuł Krótka historia o NebuLisacji – Mały Lisek i zawody sportowe pochodzi z serwisu Healthin.com.