Ostatecznie okazało się, że jedynie Jeżyk Janek nie będzie mógł pojawić się na przyjęciu, ponieważ jest przeziębiony. Kiedy zadzwonił do Małego Liska, żeby go o tym poinformować, złożył mu najlepsze życzenia urodzinowe. 

W dzień urodzin Mały Lisek miał doskonały humor. Obudził się wcześnie rano i zbiegł po schodach na śniadanie. W salonie powitali go rodzice w urodzinowych czapeczkach.

– Wszystkiego najlepszego, Synku! – wykrzyknęli Pan i Pani Lis.

– Franiu, życzę Ci, żebyś był zdrowy, szczęśliwy i spełniał wszystkie swoje marzenia. Ja i Tata spróbujemy Ci w tym pomóc – powiedziała Mama Liska.
– Tak, tak i żebyś zawsze był taki uśmiechnięty jak dzisiaj! – dodał Pan Paweł wręczając synowi paczuszkę z prezentem.
– Dziękuję Wam, jesteście super! – odpowiedział Franio i przytulił się do swoich rodziców. – Mamy dużo do zrobienia, prawda? Za kilka godzin przyjdą goście – zauważył.
– To prawda. Tort jest już gotowy i zaraz zaczynamy dekorować salon. Chcesz nam pomóc? – spytała Pani Lis.
– Jasne, że tak! – odparł Lisek.
– W takim razie pozostaje jeszcze jedna sprawa. Co nasz solenizant życzyłby sobie na śniadanie?
– Gofry! – bez zastanowienia wykrzyknął Franio.
– Dokładnie takiej odpowiedzi się spodziewałam – mrugnęła Pani Lis i zniknęła w kuchni.

Po pysznym śniadaniu przygotowania do przyjęcia rozkręciły się na dobre. Franio wraz z Tatą dmuchali kolorowe balony, a Mama Liska przyrządzała przekąski. Po kilku godzinach dom zamienił się w prawdziwą salę zabaw, a stół uginał się od pysznego jedzenia. Pozostało oczekiwać na gości.

Jako pierwsi pojawili się królik Tymek i lisiczka Malwinka.

– Dzień dobry! Cześć Franiu! – wykrzyknęła od progu Malwinka. – Ojej, jak tu pięknie wszystko udekorowane!
– Dziękuję, dziękuję – odparł Mały Lisek. – To zasługa mojego Taty. 
– Rozumiem – uśmiechnęła się Lisiczka. – To dla Ciebie, wszystkiego najlepszego! – powiedziała wręczając Franiowi torbę z prezentem.
– Dziękuję – odpowiedział Franio i zabrał się za rozpakowywanie podarunku. Okazało się, że Tymek i Malwinka przygotowali dla niego album ze zdjęciami ze wspólnie przeżytych przygód.
– Wow, świetny prezent, dziękuję Wam bardzo – powiedział Mały Lisek i przytulił swoich przyjaciół.
– Nie ma sprawy, wszystkiego najlepszego! – odparł Tymek. – Hmm czy można już jeść? Te rzeczy wyglądają przepysznie!
– Oczywiście, moi drodzy, częstujcie się – odpowiedziała Mama Liska. 

Po chwili zaczęli pojawiać się pozostali goście. Wkrótce cały dom Państwa Lisów wypełniły odgłosy radosnych dziecięcych rozmów. Kiedy wszyscy zajęli swoje miejsca, Mama Liska przyniosła z kuchni tort z zapalonymi świeczkami. Wszystkie dzieci wstały i zaczęły śpiewać “Sto lat”.

– Franiu, a teraz pomyśl życzenie – powiedziała Pani Lis.
– Dobrze… – odparł Mały Lisek i w myślach życzył sobie, żeby zawsze miał wokół siebie takich wspaniałych przyjaciół, po czym zdmuchnął świeczki.

Wszystkie dzieci zaczęły klaskać w dłonie, a Pani Lis rozpoczęła uroczyste krojenie tortu. 

– Mamo… a może zostawimy kawałek tortu dla jeżyka Janka i jutro mu go zawieziemy? – zapytał Franio. – Na pewno jest mu smutno, że nie mógł przyjść.
– Świetny pomysł, Synku. Tak zrobimy –  odpowiedziała Mama Liska.

Przyjęcie było bardzo udane. Wśród atrakcji znalazła się zabawa w kalambury oraz karaoke. Zwłaszcza ta druga rozrywka przypadła dzieciom do gustu. Każdy miał bowiem okazję pochwalić się swoim talentem wokalnym i nikt nikogo nie oceniał za nieczyste dźwięki.

Żegnając się, wszyscy dziękowali Liskowi i jego rodzicom za świetną zabawę. Kiedy Franio zamknął drzwi za ostatnimi gośćmi, uśmiechnął się szeroko do siebie – to był bardzo udany dzień!

Nazajutrz zgodnie z planem Mały Lisek w towarzystwie Taty pojechał do domu jeżyka Janka. Otworzyła im jego mama. 

– Witaj Franiu! Jak dobrze Cię widzieć, wszystkiego najlepszego! – powitała ich Pani Jeż.
– Dzień dobry. Przyniosłem Jankowi kawałek tortu urodzinowego. Mam nadzieję, że będzie mu smakował – powiedział Mały Lisek wręczając mamie Jeżyka paczuszkę.
– O, to bardzo miło z Twojej strony, dziękuję Ci bardzo. Zaprosiłabym Was do środka, ale niestety nie chciałabym, żebyście się zarazili. Janek powoli dochodzi do siebie, ale nie chcę Was narażać.
– To zrozumiałe, ja jak jestem chory to też staram się nikogo nie zarazić – zauważył słusznie Mały Lisek. – Proszę życzyć mu zdrowia i przekazać, że wszyscy w szkole na niego czekamy. 

Kiedy Tato Frania wyjeżdżał z podjazdu domu Janka, Mały Lisek dostrzegł, że przyjaciel stoi w oknie i macha do niego. Franio odpowiedział mu tym samym. Najważniejszą rzeczą, której nauczył się w ciągu kolejnego roku swojego życia była prawda o tym, że o przyjaciół trzeba dbać!

Do pobrania:

Artykuł Urodziny NebuLiska pochodzi z serwisu Healthin.com.

Może być kilka przyczyn zapalenia płuc. Wyróżnia się między innymi wirusowe, bakteryjne, grzybicze, pasożytnicze, chemiczne, samoistne (idiopatyczne) oraz alergiczne zapalenie płuc. Aby prawidłowo stwierdzić, co takiego jest przyczyną choroby i jaki czynnik ją wywołał, konieczna jest wizyta u lekarza, który jest w stanie postawić konkretną diagnozę oraz dobrać odpowiednie leczenie.

Przyczyny Pneumonii

Przyczyną zapalenia płuc może być wcześniejsze niedoleczone zapalenie oskrzeli. Szczególnie narażone są osoby o słabej odporności oraz te, których organizm nie jest w najlepszym stanie (np. po operacji) lub jest wyniszczony – tutaj dużą rolę odgrywa kwestia palenia papierosów, niezdrowa dieta, ale też inne czynniki, które zwiększają ryzyko zachorowania, czyli:

• wiek – większe ryzyko zachorowania mają osoby w podeszłym wieku oraz wcześniaki,
• alergie, alkoholizm, cukrzyca,
• zła higiena jamy ustnej, próchnica,
• zaburzenia odżywiania,
• niedrożność dróg oddechowych,
• wady wrodzone – wady układu oddechowego,
• choroby – przewlekłe i układu odpornościowego,
• niektóre leki.

Typowe i atypowe objawy zapalenia płuc

Rozpoznanie choroby polega na ogólnym wywiadzie z chorym oraz badaniach pomocniczych i obrazowych, które przedstawią całościowy obraz kliniczny pacjenta. Do najczęstszych objawów ogólnych zapalenia płuc zalicza się między innymi: podwyższoną temperaturę, dreszcze, ogólne osłabienie, kaszel i ropną wydzielinę o żółtym, szarym bądź zielonym kolorze, oraz ból w klatce piersiowej. Do powyższych objawów mogą również dołączyć inne, typowe dla wirusowego zapalenia płuc, czyli: katar, bóle mięśni, chrypka oraz ból gardła.

Wyróżniamy typowe i atypowe zapalenie płuc. Pierwszy rodzaj ma typowo ostry charakter, a objawy z początku mogą przypominać objawy grypy. Drugi rodzaj, jak sama nazwa wskazuje, może mieć nietypowy charakter. Chory z początku może w ogóle nie wiedzieć, że coś mu dolega, ponieważ choroba rozwija się powoli.

Powikłania

Nieleczone zapalenie płuc może prowadzić do wielu niebezpiecznych zmian w naszym organizmie. Szczególnie niebezpieczne mogą okazać się u osób w podeszłym wieku. Samej choroby nie należy w żadnym wypadku bagatelizować, ponieważ w konsekwencji może dojść, do:

• pojawienia się bakterii we krwi chorego (Bakteriemia) – zakażenie krwi często prowadzi do sepsy, czy wstrząsu septycznego, które mogą stanowić poważne zagrożenie, nie tylko dla osób starszych,
• pojawienia się ropnia płuc – czyli do miejscowej martwicy, która objawia się wysoką gorączką, dreszczami i kaszlem z ropną wydzieliną,
• wysięku w jamie opłucnej lub ropniaka – gdzie często może być konieczny drenaż opłucnej, aby pozbyć się nadmiaru wysięku,
• zapalenia wsierdzia – które ma podłoże bateryjne i atakuje zastawki serca.

Zapalenie płuc to poważna choroba, która niesie za sobą szereg negatywnych skutków. Zdrowy tryb życia, w tym zdrowa dieta, uprawianie sportu oraz rezygnacja z palenia papierosów i innych wyrobów tytoniowych, mogą pomóc w skutecznym leczeniu pneumonii. Pamiętajmy również o regularnej higienie jamy ustnej, gdyż zdrowe zęby, to również zdrowy układ oddechowy.

Artykuł Do czego może prowadzić nieleczone zapalenie płuc? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Przyczyn zatorowości może być kilka. Najczęstszą przyczyną jest skrzeplina, do której, w większości przypadków, dochodzi w wyniku zwolnienia przepływu krwi w tętnicach, urazu ścian naczyń, czy też predyspozycji do rozwoju zakrzepicy krwi. Zatory mogą również powstawać przez tłuszczaki, nowotwory, ciała obce, oraz zmiany w składzie krwi (np. nadpłytkowość).

Zatorowość płucna – przyczyny powstawania i objawy

Największe predyspozycje do zakrzepicy – która jest główną przyczyną występowania zatorów płucnych – mają te osoby, które nie przywiązują większej uwagi do ruchu. To właśnie unieruchomienie organizmu ma ogromny wpływ do powstawania zatorów, ale również inne czynniki. Chorobie sprzyjają:

• kontuzje kończyn dolnych (np. złamania) – które mogą wymagać unieruchomienia w ortezie,
• długa podróż (np. pociągiem lub samochodem) – w trybie siedzącym,
• trudne operacje, a co za tym idzie długa rekonwalescencja,
• ciąża, doustna antykoncepcja lub hormonalna terapia zastępcza,
• nadwaga, otyłość,
• zaawansowane choroby przewlekłe,
• urazy rdzenia kręgowego.

Zatorowość płucna, tak samo, jak inne choroby, ma swoje charakterystyczne i niecharakterystyczne objawy – może również przybrać postać bezobjawową, wtedy do rozpoznania dochodzi podczas badań, które nie są z nią zupełnie związane. Przy zatorowości objawowej wyróżnia się między innymi: duszności, które mogą się nasilać; suchy kaszel, często niespodziewany i napadowy; ból w piersiach i przyspieszony oddech. W miarę postępu choroby mogą pojawiać się również inne, znacznie poważniejsze objawy, takie jak: wysoka gorączka, omdlenia lub zasłabnięcia, tachykardia, czy krwioplucie.

Badania i leczenie

Lekarz może postawić diagnozę na zatorowość płucną poprzez wykonanie tomografii komputerowej. Poza tym diagnostyka obejmuje również szereg innych badań, na które składają się między innymi:

• badania stężenia dimeru-D, czyli produktów enzymatycznego rozpadu białek (fibryny) naturalnie występujących w osoczu krwi,
• angiografia tomografii komputerowej (Angio-TK), czyli tomografia komputerowa naczyń krwionośnych,
• ocena ukrwienia miąższu płuc, czyli scyntygrafia płuc,
• echokardiografia, inaczej ECHO serca,
• oraz ultrasonografia uciskowa żył w kończynach dolnych.

Jeżeli chodzi o leczenie, to zależy ono w głównej mierze od stopnia zaawansowania choroby. Kiedy nie zagraża ona życiu, a co za tym idzie, nie daje powikłań, leczenie skupia się na podawaniu środków przeciwkrzepliwych. W przypadku, gdy choroba rozwija się znacznie gorzej, konieczne może okazać się podawanie leków dożylnych, które rozpuszczają zakrzepy i działają przeciwkrzepliwie. Pamiętajmy jednak, że nie we wszystkich przypadkach się to sprawdzi, ponieważ, jak łatwo można się domyślić, istnieją również bezwzględne przeciwwskazania, takie jak, np. udar, skaza krwotoczna, czy nowotwór. Do leczenia zatorowości stosuje się również takie zabiegi, jak tlenoterapia.

Nieleczona zatorowość płucna ma złe rokowania i może prowadzić nawet do śmierci pacjenta, dlatego nie należy w żadnym wypadku ignorować pojawiających się objawów, które mogłyby wskazywać na zator płucny.

Artykuł Czym jest zatorowość płucna? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Suchoty znane są człowiekowi już od dawien dawna. Obecnie, ze względu na powszechny dostęp do antybiotyków i nowoczesnych metod diagnostycznych, a także obowiązkowych szczepień, mamy większą kontrolę nad chorobą, a i jej występowanie jest znacznie rzadsze, niż miało to miejsce kiedyś.

Jakie mogą być przyczyny gruźlicy?

Przyczyną gruźlicy są, wspomniane wcześniej prątki gruźlicy, zwane również prątkami Kocha – od ich wynalazcy Roberta Kocha. Kiedyś nazywano ją chorobą biedaków, ponieważ dotykała głównie niezamożne środowiska, w których nie przywiązywano dużej uwagi do higieny. Gruźlica w większości przypadków przenosi się drogą oddechową – kichanie, kaszel, śmiech, czy nawet mówienie – rzadziej drogą pokarmową lub poprzez dotyk.

Istnieje kilka czynników, które sprzyjają rozwojowi gruźlicy, a mianowicie:

• złe warunki sanitarne lub złe warunki mieszkaniowe,
• niedożywienie, niewłaściwa dieta,
• nałogowe palenie papierosów, picie alkoholu lub zażywanie narkotyków,
• obniżona odporność,
• choroby chroniczne – wrzody, nowotwory, cukrzyca, HIV.

Choroba może atakować różne ograny, ale najczęstsza postać gruźlicy, to gruźlica płuc. Początkowo chory zauważa u siebie zwykły kaszel, który często bagatelizuje. Kaszel w gruźlicy ma charakter przewlekły i może utrzymywać się dłużej niż 3-4 tygodnie. Bakterie gruźlicy są niezwykle podstępne i w sprzyjających warunkach – brak dostępu do światła i duża wilgotność – mogą przeżyć nawet kilka lat. Co ciekawe bakterie Mycobacterium tuberculosis są w stanie uodpornić się na ludzki układ odpornościowy, są wtedy niewrażliwe na działanie antybiotyków, kwasów oraz zasad.

Bakterie rozmnażają się wolno (podział co 18-20 godzin), giną w świetne promieni słonecznych, a w temperaturze powyżej 70 stopni Celsjusza, po zaledwie kilku sekundach, stają się zupełnie nieszkodliwe.

Co z objawami?

Gruźlica nie dotyczy tylko osób żyjących w biedzie i nędzy. Przypadki zachorowań obserwuje się również w krajach rozwijających się. Co ciekawe chorobą można się również zarazić od zwierząt, a właściwie od chorego bydła – szczególnie poprzez wypicie mleka prosto od chorej krowy.

Nie u wszystkich chorych gruźlica rozwinie się, jako pełnoobjawowa choroba. Kiedy jednak to nastąpi, chory będzie mógł zauważyć u siebie takie objawy, jak:

• przewlekły i uporczywy kaszel – do którego w późniejszym stadium może dojść krwioplucie,
• duszności, ogólne osłabienie, apatia, brak energii i szybkie męczenie się przy wykonywaniu najprostszych czynności,
• nadmierna potliwość ciała,
• gorączka lub stan podgorączkowy,
• brak apetytu oraz utrata masy ciała,
• ból w klatce piersiowej.

Warto tutaj również wspomnieć, że nieleczona gruźlica może doprowadzić do wielu niebezpiecznych powikłań, a w skrajnych przypadkach nawet do śmierci. Najczęstsze powikłania, to między innymi: zaburzenia psychiczne, zapalenie opon mózgowych, problemy z sercem, wątrobą i nerkami, oraz zmiany w kościach i stawach, którym towarzyszy silny ból.

Gruźlica nęka ludzkość od niepamiętnych czasów. Kiedyś, ze względu na brak wiedzy, obowiązkowych szczepień i odpowiednich środków leczniczych, większość chorych umierała. Obecnie gruźlicę diagnozuje się na podstawie próbek pobranych od chorego. Materiałem badawczym może być zarówno mocz, wydzielina z oskrzeli, jak i plwocina, czy popłuczyny żołądkowe. Do tego dochodzą najróżniejsze badania specjalistyczne, a w rezultacie odpowiednie leczenie – dopasowane na podstawie stopnia zaawansowania choroby, wieku chorego oraz jego stanu.

Suchoty to straszna choroba, która potrafi wyrządzić naprawdę wiele szkód w ludzkim organizmie. Na świecie wciąż zdarzają się przypadki zachorowań, czy nawet zgonów, jednak nie jest to, aż tak duży odsetek, jak to miało miejsce w przeszłości. Współczesna medycyna już wie, jak radzić sobie z gruźlicą, a dzięki obowiązkowym szczepieniom noworodków, do zachorowań wśród dzieci praktycznie nie dochodzi. Nie należy jednak bagatelizować żadnych objawów, bo może to skończyć się naprawdę źle.

Artykuł Co powinno wiedzieć się na temat gruźlicy? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Katar u dziecka

Katar, inaczej nieżyt nosa lub zapalenie błony śluzowej nosa, objawia się surowiczą lub śluzową wydzieliną w przewodach nosowych. Nieżytowi nosa towarzyszą również inne dolegliwości, takie jak: ból głowy/zatok, złe samopoczucie, uporczywe kichanie, uczucie drapania w gardle, kaszel oraz trudności z oddychaniem przez nos (uczucie blokady nosa).

Dzieci łapią przeziębienie najczęściej w okresie jesienno-zimowym, ale katar może pojawić się przez cały rok. Najczęstszymi przyczynami pojawiania się kataru u maluchów, są:

• alergie,
• infekcje bakteryjne,
• ciało obce w przewodzie nosowym,
• dym tytoniowy lub inne drażniące związki,
• wirusy i infekcje wirusowe,
• oraz problemy laryngologiczne.

Katar, a właściwie wydzielina z nosa, może mieć różny kolor oraz gęstość. U dzieci wyróżnia się 3 fazy kataru i są to: faza naczyniowa, faza komórkowa i faza trzecia. W pierwszej fazie pojawia się wodnisty katar, który może trwać nawet kilka dni. Później wydzielina gęstnieje i skutecznie zatyka mały nos, utrudniając tym samym swobodne oddychanie. Kiedy w porę nie zwalczymy infekcji, może dojść do fazy trzeciej, czyli powtórnego zakażenia, przy którym występuje również gorączka.

Nieżyt nosa u dorosłych może i nie jest groźny, ale jeżeli chodzi o małe dzieci, to nie wolno go bagatelizować, ponieważ może być przyczyną poważnych dolegliwości. Jak zatem radzić sobie z katarem u dzieci?

Jak radzić sobie z katarem u dzieci?

Na infekcje nosa u dziecka możemy zastosować kilka sprawdzonych sposobów. Kiedy katar pojawia się nagle i niespodziewanie nie musimy koniecznie udawać się od razu do lekarza. Istnieją sposoby, które skutecznie łagodzą uporczywe dolegliwości, w tym zatkany nos. Do najczęściej stosowanych domowych sposobów należą:

• Inhalacje – to coraz częściej wybierana metoda leczenia kataru u małych dzieci. Każdy rodzic powinien zawczasu zaopatrzyć się w inhalator, a właściwie nebulizator. To urządzenie doskonale radzi sobie z rozrzedzaniem zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny i nawilżaniem błon śluzowych. Odkrztuszanie flegmy staje się zdecydowanie prostsze, dziecko staje się mniej drażliwe, a rodzice w końcu mogą spać spokojnie.
• Odciąganie kataru i oklepywanie – odciąganie to podstawa u małych dzieci, które nie są w stanie samodzielnie wydmuchać nosa. Nie należy jednak stosować tej metody często, bo można uszkodzić delikatne śluzówki małego noska. Oklepywanie natomiast sprawdza się, kiedy do kataru dołączy mokry kaszel. Wtedy należy oklepywać górną część pleców dziecka, aby wydzielina sama mogła się oderwać.
• Nawilżacze powietrza – dobrym sposobem na złagodzenie niektórych objawów, jest stosowanie nawilżaczy powietrza. Suchym powietrzem ciężko się oddycha, a dziecko, które nie może oddychać przez nos i robi to przez usta, może dodatkowo nabawić się bólu gardła. Warto więc stosować tę metodę, zwłaszcza w sezonie grzewczym. W przypadku, kiedy nie mamy nawilżacza, można również zastosować mokry ręcznik na noc w pokoju dziecka.

Nebulizacja, nawilżacze powietrza oraz odciąganie wydzieliny z nosa to tylko kilka ze sprawdzonych sposobów. Możemy je stosować bez obaw o zdrowie naszych dzieci. To metody nieinwazyjne, które są zdecydowanie bezpieczniejsze, niż leki stałe. Pamiętajmy jednak, że jeżeli nie jesteśmy pewni przyczyny kataru u naszego dziecka to warto, abyśmy przed zastosowaniem którejś metody, wybrali się po poradę lekarską. Lekarz stwierdzi, czy stan dziecka wymaga konkretnego leczenia, czy wystarczą domowe sposoby.

Artykuł Domowe sposoby na katar u dzieci – czy warto je stosować? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Sarkoidoza to choroba wielonarządowa o nieznanym pochodzeniu, która może pojawić się u osób w każdym wieku, choć najczęściej dotyka młode osoby. Nie ma dowodów na to, aby była dziedziczna, chodź podejrzewa się pewien związek z predyspozycjami osób z grupą krwi A.

Przyczyny i objawy sarkoidozy

Do rozwoju Choroby Besniera-Boecka-Schaumanna mogą przyczynić się czynniki genetyczne bądź nadmierny kontakt z ditlenkiem krzemu, inaczej krzemionką i niektórymi bakteriami. Choroba przebiega najczęściej bezobjawowo, a jej wykrycie może być zupełnie przypadkowe. Wpływ na powstawanie ziarniaków mogą mieć również związki nieorganiczne, np. złoto, związki organiczne, np. pyły z roślin oraz bodźce zakaźne, np. grzyby.

Ze względu na to, że sarkoidoza może zaatakować cały organizm, wyróżnia się objawy ogólne i objawy dotyczące konkretnego – objętego chorobą – narządu. Niecharakterystycznymi objawami ogólnymi w obrębie całego organizmu, są:

• podwyższona temperatura lub gorączka sięgająca nawet 40 stopni,
• ogólne osłabienie, zmęczenie,
• utrata masy ciała,
• brak apetytu,
• złe samopoczucie,
• nocne poty.

Sarkoidoza płuc

Najczęściej występującą odmianą choroby, jest sarkoidoza płuc. Ziarniaki zajmują wtedy płuca, węzły chłonne, skórę i oczy. W większości przypadków sarkoidoza ulega samoistnej remisji, a chory może nawet nie wiedzieć o tym, że był na nią chory. Niestety zdarzają się przypadki, w których może dojść do rozwoju choroby i postępujących zmian wielonarządowych. W takim wypadku może być konieczne wdrożenie konkretnego leczenia.

Do najczęstszych symptomów sarkoidozy płuc zalicza się świszczący oddech, duszności, suchy, przewlekły kaszel oraz ból w piersiach. Ogólna przyczyna choroby Besniera-Boecka-Schaumanna nie jest znana, wyróżnia się jednak czynniki, które w jakimś stopniu zwiększają ryzyko zachorowania. Są to między innymi:

• pochodzenie – największy odsetek zachorować notuje się na kraje anglosaskie i skandynawskie,
• płeć – najczęściej chorują kobiety po 50., chodź problem może dotknąć każdego,
• wiek – choroba może rozwinąć się już u osób w wieku od 20. do 40. lat,
• genetyka – jeżeli w rodzinie ktoś już chorował na sarkoidozę, to jest większe prawdopodobieństwo, że tych przypadków będzie więcej,
• rasa – największy odsetek zachorowań obserwuje się u ciemnoskórych.

Diagnostyka

Niepokojące objawy należy przede wszystkim zgłosić w pierwszej kolejności do lekarza rodzinnego, który zdecyduje, co należy dalej robić. Zapewne konieczna będzie wizyta u pulmonologa, ponieważ z reguły sarkoidoza zajmuje płuca. W diagnozie mogą pomóc takie badania jak: RTG i tomografia klatki piersiowej, spirometria, badania morfologiczne, bronchoskopia oraz badania okulistyczne. W większości przypadków sarkoidoza ulega samoistnej remisji, jednak w przypadku, gdy dojdzie do dalszego rozwoju choroby, można spodziewać się licznych powikłań i konieczne jest leczenie.

Pamiętajmy, żadnych objawów, niezależnie jakie by nie były, nie należy lekceważyć. W razie jakichkolwiek wątpliwości warto – a nawet trzeba – skierować się po pomoc do specjalisty.

Artykuł Co to jest sarkoidoza? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Liczba zachorowań na astmę oskrzelową nieustannie rośnie. Może mieć to bezpośredni związek z nadmiernym zanieczyszczeniem powietrza atmosferycznego i zmianami klimatycznymi.

Na rozwój astmy mają również wpływ takie czynniki ryzyka, jak:

• sytuacje stresowe,
• otyłość, niezdrowa dieta i zły tryb życia,
• wszelkiego rodzaju alergie,
• palenie – zarówno czynne, jak i bierne,
• niekorzystne warunki w miejscu pracy, np. nadmierne zapylenie miejsca pracy,
• przebyte infekcje dróg oddechowych.

Wyróżnia się dwa rodzaje astmy – astmę alergiczną, inaczej atopową oraz astmę niealergiczną, inaczej nie atopową. Pierwsza dotyczy głównie dzieci i młodych dorosłych, druga zaś jest częstszym zjawiskiem wśród dorosłych.

Dychawica oskrzelowa

Dychawica oskrzelowa zwana także astmą oskrzelową to przewlekła choroba zapalna, która jest niestety nieuleczalna, ale odpowiednie leczenie i terapia może skutecznie załagodzić występujące objawy.Na astmę oskrzelową mogą zachorować zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Jest to jedna z najpowszechniejszych chorób cywilizacyjnych dwudziestego pierwszego wieku i choć nie ma dokładnych dowodów na to, kto najczęściej na nią choruje, to największy odsetek zachorowań obserwuje się zazwyczaj wśród kobiet.

Typowymi objawami astmy są kaszel, duszności, ucisk w klatce piersiowej oraz świszczący oddech. U niektórych osób objawy mogą ustępować samoistnie, jednak w większości przypadków duszności i kaszel ustają po podaniu substancji rozkurczających oskrzela – leki rozkurczowe w astmie mogą być podawane metodą wziewną przy pomocy inhalatorów lub nebulizatorów.

Częstotliwość i nasilenie napadów astmy różnią się w zależności od stopnia zaawansowania choroby. W przypadku, gdy chory nie ma nad nią kontroli, napady są częste i występują więcej, niż dwa razy w ciągu tygodnia, duszności i kaszel nie pozwalają spać spokojnie i utrudniają codzienne życie, konieczna może okazać się stała kontrola lekarska, oraz długotrwała i regularna terapia lekami przeciwzapalnymi. Jeżeli natomiast napady zdarzają się sporadycznie, nie przeszkadzają w śnie, a sama astma jest pod kontrolą i nie ma większych zaostrzeń z jej strony, to wystarczy, że chory zachowa podstawowe środki ostrożności.

Jak radzić sobie z dychawicą oskrzelową?

Dla złagodzenia objawów astmy pomocne mogą okazać się:

• nebulizatory – które są niezwykle skuteczne i nie obciążają żołądka chorego, ponieważ leki rozkurczające oskrzela podaje się metodą wziewną,
• nawilżacze powietrza – nadmiernie przesuszone powietrze może prowadzić do wysuszania błon śluzowych w drogach oddechowych, a co za tym idzie prowadzić do zaostrzania się napadów astmy,
• kalendarze pyleń – warto zapoznać się z okresami pylenia roślin, ponieważ to właśnie pyłki, są jedną z głównych przyczyn nasilania się objawów astmy,
• redukcja stresu i zdrowa dieta – wyeliminowanie z diety produktów, które mogą wywoływać napady astmy oraz wyzbycie się niepotrzebnego stresu, może pomóc w radzeniu sobie z astmą,
• unikanie pomieszczeń klimatyzowanych i przestrzeganie higieny w domu,
• bezpieczna aktywność fizyczna – pamiętajmy, że wysiłek fizyczny zwiększa naszą pojemność płuc, dlatego warto w kontrolowany sposób regularnie zażywać ruchu,
• rzucenie palenia oraz wystrzeganie się osób, które palą – dym papierosowy to trucizna, dlatego koniecznością w przypadku astmy, jest unikanie szkodliwych i toksycznych substancji, również oparów chemicznych.

Pomimo tego, że astma jest chorobą nieuleczalną, to da się z nią żyć. Warto zatem inwestować w urządzenia, takie jak, np. nebulizatory, czy nawilżacze powietrza, oraz przestrzegać zasad, które mogą uchronić nas przed dalszym rozwojem choroby. Z astmą można normalnie funkcjonować, wystarczy tylko odpowiednia wiedza, jak sobie z nią radzić.

Artykuł Jakie są objawy astmy? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc (POChP) to jedno z cięższych schorzeń, które dotyka najczęściej nałogowych palaczy. Osoby cierpiące na POChP mają utrudniony przepływ powietrza w drogach oddechowych. W przypadku, kiedy brak odpowiedniego leczenia, choroba może systematycznie się pogarszać, a w najgorszych przypadkach prowadzić do niewydolności płuc lub – co gorsza – do śmierci.

POChP przyczyny i objawy

Pierwsze wzmianki o Przewlekłej Obturacyjnej Chorobie Płuc pojawiły się ponad 50 lat temu. Schorzenie to określane jest jako zespół kliniczny, który objawia się przewlekłym kaszlem i trudnością w oddychaniu podczas wykonywania jakiegokolwiek wysiłku fizycznego. Jest to jedna z chorób cywilizacyjnych, która dotyka zarówno kobiet, jak i mężczyzn.

Najczęstszymi przyczynami POChP są czynniki środowiskowe, takie jak nałogowe palenie papierosów, zapylenie w miejscu pracy, czy ogólne zanieczyszczenie powietrza. Choroba rozwija się w ukryciu przez wiele lat i dotyka również biernych palaczy, w tym dzieci. Warto tutaj wspomnieć o tym, że dzieci mogą zachorować na POChP już w okresie prenatalnym.

Pierwszym i głównym objawem Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc, jest kaszel, który utrzymuje się dłużej niż 3 miesiące i występuje nawet poza okresem zachorowań na przeziębienie. Chory ma częste napady kaszlu – zwłaszcza w godzinach porannych – po których najczęściej występuje odkrztuszanie wydzieliny, inaczej zwanej plwociną. Do innych częstych objawów POChP można zaliczyć między innymi: duszności, ucisk w klatce piersiowej, świszczący oddech oraz trudności w nabieraniu powietrza.

Diagnostyka i leczenie

POChP jest chorobą nieuleczalną i aby ją rozpoznać, należy poddać się badaniu spirometrycznemu, które pozwala zdiagnozować chorobę we wczesnym stadium jej rozwoju. Badanie jest bardzo proste i nie trwa dłużej niż 5 minut. Chory w trakcie badania wykonuje serie głębokich oddechów do aparatu spirometrycznego. Taki zabieg pozwala zmierzyć pojemność życiową płuc. Dzięki wczesnej diagnozie można tak dobrać leczenie, aby zmniejszyć nasilenie objawów, a co za tym idzie poprawić komfort życia pacjenta.

Leczenie dobiera się na podstawie stopnia zaawansowania POChP u chorego, a najczęściej stosowanymi lekami, są preparaty wziewne o działaniu wykrztuśnym i rozszerzającym oskrzela. Kiedy choroba postępuje, do leczenia dołącza się również wziewne sterydy, a w ciężkim stadium nawet urządzenia do tlenoterapii. Nieleczona POChP ma bardzo złe rokowania i może prowadzić do konieczności wycięcia fragmentu płuc, czy nawet całkowitego przeszczepu.

Przewlekła Obturacyjna Choroba Płuc to stale postępujące schorzenie, które może dotknąć każdego z nas. Coraz częściej dotyka również młode osoby, w tym również dzieci. Wczesna diagnoza, odpowiednie leczenie, a także zaprzestanie palenia wyrobów tytoniowych, unikanie kontaktu z palaczami, dużo ruchu – który zwiększa pojemność płuc – oraz unikanie zanieczyszczeń, może znacznie poprawić komfort życia i zahamować postęp choroby.

Artykuł Co to jest POChP? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Świszczący oddech występuje zarówno w charakterze wdechowym (czyli na poziomie gardła lub krtani), wydechowym (czyli na poziomie oskrzeli, oskrzelików i dolnej części tchawicy), jak i mieszanym. Diagnozuje się go na dwa sposoby – „gołym uchem”, przez stetoskop lub inne profesjonalne urządzenia medyczne..

Świst powstaje w wyniku zwężenia dróg oddechowych i charakteryzuje się syczeniem oraz dźwięcznym odgłosem o wysokiej częstotliwości. Najczęściej występuje u niemowląt i małych dzieci, a ma to związek z ich budową anatomiczną. Ze względu na to, że małe dzieci mają węższe i krótsze drogi oddechowe, cieńszy i bardziej wiotki szkielet, tchawicę i oskrzela, oraz mniejszą zdolność do kaszlu, a ich układ odpornościowy jest wciąż niedojrzały, to istnieją większe szanse do powstawania świstów.

Co jest przyczyną świszczącego oddechu u dziecka?

Świsty są niecharakterystycznym objawem, który niekoniecznie musi oznaczać jedną chorobę, bowiem towarzyszy wielu różnym dolegliwościom, w tym zwykłemu przeziębieniu. Nie należy jednak go bagatelizować, ponieważ w niektórych przypadkach może oznaczać poważne problemy zdrowotne.

Co może być zatem przyczyną świszczącego oddechu u małych dzieci? Do najczęstszych przyczyn zalicza się:

• astmę – czyli najczęstszą przyczynę występowania świstów oddechowych,
• alergie – mogą to być alergie pokarmowe, po lekach, czy ukąszeniach, np. przez osę,
• infekcje – druga najczęściej występująca przyczyna powstawania świstów zaraz po astmie, wywołana przez infekcje wirusowe i zapalenie w obrębie układu dróg oddechowych,
• wady rozwojowe – wrodzona wiotkość tchawicy, rozszczep podniebienia lub wady serca,
• POChP – w Przewlekłej Obturacyjnej Chorobie Płuc pojawiają się głównie świsty wydechowe,
• zapalenie tchawicy, oskrzeli, krtani – w każdym z tych przypadków występują podobne objawy, a świszczącemu oddechowi towarzyszy również męczący kaszel,
• połknięcie ciała obcego – świsty pojawiają się nagle, kiedy do dróg oddechowych dziecka dostanie się ciało obce, np. pokarm,
• guzki – guzy mogą mieć zarówno łagodny, jak i złośliwy charakter, a same świsty mogą nasilać się w miarę rozwoju rozrostów,
• niedobory i zaburzenia odporności – najczęstsza przyczyna nawracających infekcji, które również mogą wywoływać świszczenie.

A także inne choroby i dolegliwości, między innymi mukowiscydozę, dyskinezę rzęsek, refluks, oparzenia, czy zaburzenia funkcji nerwowo-mięśniowych, strun głosowych i połykania.

Czy jest się czym martwić?

Świszczący oddech u małych dzieci to stosunkowo częsta przypadłość, głównie ze względu na ich budowę anatomiczną. Świsty mogą pojawiać się na różnych etapach życia dziecka, ale aby prawidłowo stwierdzić, co takiego jest ich przyczyną, należy skonsultować stan dziecka z lekarzem. W żadnym wypadku nie należy podejmować samodzielnych kroków, bo może to skutkować pogorszeniem stanu dziecka. Lekarz jest w stanie ocenić, czy przyczyna świszczącego oddechu jest poważna i czy wymaga ona natychmiastowego leczenia.

Do leczenia świszczącego oddechu można wspomóc się nebulizacją, oklepywaniem dziecka oraz nawilżaczami powietrza. Aby złagodzić uporczywe świszczące objawy, warto również zadbać o warunki panujące w pomieszczeniach, w których przebywa dziecko – zwłaszcza w sezonie grzewczym, kiedy powietrze staje się nadmiernie przesuszone w wyniku dogrzewania pomieszczeń zimą.

Artykuł Świszczący oddech u dziecka – czy to jest niebezpieczne? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Nebulizacja mimo, że jest bezbolesna i mało inwazyjna niekiedy nie spotyka się z akceptacją dzieci. To na nas, jako rodzicach spoczywa zadanie przekonania dziecka do tej formy pielęgnacji bądź leczenia.  

Pierwszą nebulizację Mojej Córci będę na pewno pamiętać długo, była to niełatwa przeprawa 🙂 Myślę, że w takiej sytuacji bardzo ważne jest nastawienie rodzica. Wszystko, co robimy, robimy dla dobra naszego dziecka. Nie ma, co się zniechęcać i to, że dziecko nie akceptowało nebulizacji nie znaczy, że zawsze tak będzie.

Dzieci potrzebują najczęściej oswoić to, co dla nich nieznane. Warto przed nebulizacją pokazać dziecku nebulizator, poinhalować w czasie zabawy wszystkie najukochańsze misie i lale.

Często swoim małym pacjentkom tłumaczę, że dziś to tylko one będą wróżkami, a wróżki muszą mieć różdżkę (można dać dziecku) i muszą oddychać magicznym pyłkiem. Nie znam chłopca, który nie marzy o byciu pilotem- a piloci, jak wiadomo potrzebują oddychać samolotową mgiełką. Tak naprawdę ogranicza nas tylko wyobraźnia 🙂

Inną metodą urozmaicenia nebulizacji może być wspólne oglądanie książeczki, bajki lub świecącej zabawki. Świetnie się też sprawdza śpiewanie piosenek przez Rodzica np. razem z grającymi organkami, które paluszkiem uruchamia dziecko. Można też mieć zabawki tylko do nebulizacji – po, to żeby Maluch zaciekawił się, żeby zajął czymś innym, nowym, czymś czego nie ma na co dzień.

Na koniec chciałabym napisać, żebyśmy nie zapominali, że posadzenie dziecka na swoich kolanach, przytulenie daje Maluchowi poczucie bezpieczeństwa w nowej sytuacji. Może taki prosty, czuły gest jest tym, czego nasze dziecko potrzebuje by zaakceptować nebulizacje. 

Artykuł Co zrobić żeby dziecko było spokojne w trakcie nebulizacji? pochodzi z serwisu Healthin.com.