Prawidłowa technika nebulizacji

Wielu rodzicom wydaje się, że samo zbliżenie ustnika czy maseczki do twarzy dziecka, jest już wystarczające. Tymczasem taka nebulizacja nie wnosi żadnych korzyści, a już na pewno nie leczy. Technika ta powoduje wyłącznie straty leku i czasu. Zatem lepiej albo w ogóle się za nią nie zabierać, albo opanować prawidłową technikę.

Robiąc nebulizację pierwszy raz, trzeba koniecznie zacząć od oswojenia dziecka. Niech dokładnie obejrzy urządzenie, włączy, wyłączy, zobaczy, jak działa. Warto zaprezentować dziecku film, w którym inne dzieci robią nebulizację, co być może zachęci je do wykonania danej czynności, a przynajmniej uspokoi.

Należy pamiętać, że jeżeli dziecko płacze, to nebulizacja nie ma sensu, ponieważ lek w tej sytuacji nie dociera, gdzie powinien, a w efekcie tego, cały zabieg nie przynosi efektów leczenia. W przypadku dzieci w wieku do 3 roku życia nebulizacja powinna odbywać się przy użyciu maseczki, która musi szczelnie przylegać do ciała. Dzieci w wieku powyżej 3 roku życia powinny wykonywać zabieg przy użyciu ustnika. Dzięki temu lek nie osadza się w nosie.

Dziecko podczas nebulizacji musi być w pozycji siedzącej, a głowa lekko uniesiona do góry. Jest to ważne, ponieważ w pozycji półsiedzącej, dziecko zaciska górne drogi oddechowe. Z kolei sama komora urządzenia musi być w pozycji pionowej. To wpływa na prawidłowy przepływ leku.

Czego nie wolno robić w czasie nebulizacji?

Podczas nebulizacji dziecko nie może rozmawiać. Dlatego nie wolno go zagadywać, nawet gdyby jedynie tym sposobem miało pozwolić na wykonanie zabiegu. Nie powinno się również robić nebulizacji w czasie płaczu. Jeżeli dziecko płacze, trzeba wyłączyć nebulizator. Wówczas lek nie dociera tam, gdzie powinien. Nie należy kontynuować nebulizacji w czasie kaszlu. Najlepiej zrobić przerwę i wyłączyć urządzenie. Nie wolno oddalać maski czy ustnika od twarzy dziecka nawet na 1 cm. To od razu powoduje stratę leku.

Nebulizacja nie powinna trwać dłużej niż 3-4 minuty. A gdy lek zostanie zużyty wcześniej, należy wyłączyć nebulizator i zakończyć zabieg. Jeżeli dziecko ma zatkany nos, nie trzeba go udrażniać. Droga leku przez usta jest krótsza i pozwala na uniknięcie częściowego pozostawania leku w nosie.

Po prawidłowo wykonanej nebulizacji trzeba oklepać dziecko. Najlepiej ułożyć je na swoich kolanach w taki sposób, aby głowa była lekko skierowana ku dołowi. Robiąc z ręki łódkę, należy oklepywać plecy dziecka od dołu do góry. Najlepiej robić to w seriach: 3 uderzenia i przerwa. Zabieg oklepywania powinien trwać około 3 minut. Dzięki poprawnie przeprowadzonej nebulizacji można wyleczyć rozmaite infekcje górnych dróg oddechowych i to bez stosowania silnych leków, w tym antybiotyków.

Artykuł Porady dla rodziców: używanie nebulizatora siateczkowego u dzieci podczas zimowych chorób pochodzi z serwisu Healthin.com.

Dlaczego azbest jest szkodliwy?

Azbest zawiera włókna, które przedostają się do dróg oddechowych człowieka, gdy ten jest w jego otoczeniu. Szkodliwe działanie tych włókien może ujawnić się dopiero po wielu latach. Większa ilość włókien azbestu w powietrzu zwiększa ryzyko chorób.  

Włókna te mogą przedostawać się do powietrza na różne sposoby. Niewątpliwie w następstwie korozji płyt azbestowo-cementowych. Ponadto także w wyniku uszkodzeń mechanicznych, jakie mogą mieć miejsce podczas rozbiórki obiektów i demontażu materiałów, które zawierają azbest.  

Szkodliwość pyłu azbestu jest ściśle związana ze stopniem penetracji oraz ilością włókien w dolnej części układu oddechowego. Znaczący wpływ ma średnica włókien. Włókna o średnicy nieprzekraczającej 3 μm przenoszą się znacznie łatwiej i umiejscawiają się w końcowej części układu oddechowego. Włókna o średnicy powyżej 5 μm, z kolei gromadzą się w górnej części układu. Największą szkodliwością dla układu oddechowego wykazują się włókna o długości przekraczającej 5 3 μm i średnicy 3:1. Są one z łatwością wdychane z powietrzem.  

Jakie schorzenia wywołuje azbest?  

Azbest wdychany wraz z powietrzem może prowadzić do licznych chorób płuc. Są to przede wszystkim następujące schorzenia:  

• Azbestoza, czyli pylica azbestowa 

Azbestozą nazywa się proces rozlanego śródmiąższowego zwłóknienia płuc. Pojawia się on na skutek kontaktu z pyłem azbestowym. To, w jakim stopniu przebiega dana choroba, zależy od dawki czynnika ją powodującego. Objawy zazwyczaj pojawiają się dopiero po 20 latach. Głównym objawem choroby są duszności po wysiłku. Jednak występują także ucisk w klatce piersiowej, utrata apetytu, czy deformacja paznokci.  

• Mezotelioma, międzybłoniak opłucnej i otrzewnej 

Mezotelioma to nowotwór opłucnej. Objawia się bólem w klatce piersiowej. Czasem pojawiają się duszności i kaszel. W zaawansowanym stopniu następuje zniekształcenie klatki piersiowej w wyniku rozrastającego się guza. By zdiagnozować tę chorobę, konieczna jest współpraca onkologa, radiologa i patologa.  

• Rak płuc 

Ryzyko zachorowania na raka płuc u osób mających kontakt z azbestem jest wysokie z uwagi na obecność dodatkowych czynników, które mogą go wywoływać. W płucach znajdują się inne niewydalane zanieczyszczenia. W połączeniu z włóknami azbestu zwiększają ryzyko zachorowania. Przykładem tych zanieczyszczeń może być dym papierosowy.  

• Rak układu pokarmowego 

Rak w tym miejscu wywołany negatywnym działaniem azbestu występuje rzadko, ale pewne ryzyko istnieje. Jest ono jednak znacznie mniejsze, niż ryzyko zachorowania na raka płuc. Mimo to nie należy go lekceważyć.

Ze względu na szkodliwość azbestu i ryzyko wielu zagrażających życiu chorób, należy unikać kontaktu z jego włóknami. Mając zaś ten niebezpieczny materiał w swoim otoczeniu, trzeba jak najszybciej pozbyć się go z pomocą odpowiedzialnych za to fachowców.  

Artykuł Dlaczego azbest jest niebezpieczny i jakie schorzenia może powodować? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Co daje prawidłowe oddychanie podczas treningu? 

Trenerzy niejednokrotnie powtarzają, jak ogromny wpływ na efektywność treningu ma prawidłowy oddech. Oddychanie może ograniczać aktywność fizyczną, bez względu na to, co to dokładnie za dyscyplina. Dlatego ważne jest, aby trenować nie tylko na przykład bieganie, ale przede wszystkim swoją wydolność oddechową. Mięśnie oddechowe odgrywają w sporcie bardzo ważną rolę.  

Prawidłowe oddychanie i tym samym dostarczanie do organizmu odpowiedniej dawki tlenu, przyczynia się do samych korzyści. Przede wszystkim reguluje poziom lęku i stresu, zmniejsza ryzyko wystąpienia bólu w plecach, nadmiernego napięcia mięśni i ramion, a także uszkodzenia naczyń krwionośnych. Dobre dotlenienie usprawnia krążenie krwi w organizmie, poprawia postawę ciała i wreszcie zwiększa wydolność i poprawia kondycję płuc. Prawidłowe oddychanie jednocześnie zwiększa efektywność treningu. Biegacz jest szybszy, bardziej wytrzymały i jest w stanie pokonywać jeszcze dłuższe dystanse.

Jak poprawić wydolność i zwiększyć objętość płuc? 

Atleci nieustająco dążą do poprawy swoich wyników i bicia personalnych rekordów. Dlatego treningi, w których biorą udział, mają na celu poprawę wydolności oraz zwiększenie objętości płuc. Jakiś czas temu zaobserwowano, że znacznie lepszym rozwiązaniem jest jednak zastosowanie technologii nebulizacyjnej.  

Technologia nebulizacyjna w świecie sportu 

W świecie sportu zastosowanie dziś znajduje technologia nebulizacyjna. Podczas aktywności, rytm oddechowy ulega znacznej zmianie. Aby dostarczyć do organizmu odpowiednią ilość tlenu, sportowiec wykonuje szybkie, ale płytkie wdechy. W efekcie tego organizm słabnie, a do tego wydolność płuc nie jest w pełni wykorzystana. Dzięki nebulizacji sportowiec ma szansę wyrobić sobie nawyk głębokiego oddychania. To prowadzi z kolei do poprawy wydolności organizmu. Niektórzy sportowcy mogą zauważyć znaczną poprawę już po kilku sesjach nebulizacyjnych.  

Jak stosować nebulizację? 

Aby nebulizacja przynosiła efekty, konieczne jest regularne przeprowadzanie tych zabiegów. Mogą one przyczynić się jednocześnie do poprawy ogólnego samopoczucia, a także zwiększenia odporności na przeciążenia treningowe. Zanim jednak ktokolwiek zdecyduje się na ten krok, powinien skonsultować temat z lekarzem. Specjalista przede wszystkim wykluczy ewentualne przeciwwskazania, a także poinformuje, jak długo może być stosowana nebulizacja. Wszystko dla dobra zdrowia i poprawy kondycji organizmu.  

Wszystko powyższe wskazuje na to, że warto mieć w swoim domu nebulizator. Przyda się nie tylko podczas infekcji dróg oddechowych, ale również do trenowania swojego oddechu, celem osiągnięcia właściwego rytmu.  

Artykuł Dlaczego nebulizator może być kluczem do lepszego treningu oddechowego? – Analiza mechanizmów, dzięki którym nebulizator może poprawiać efektywność treningu oddechowego. pochodzi z serwisu Healthin.com.

Wystrzeganie się smogu

Pierwszym skutecznym sposobem na dbanie o układ oddechowy, jest wystrzeganie się smogu. Można to robić na różne sposoby, na przykład wstrzymując się od wychodzenia na zewnątrz w te dni, w których smog występuje w powietrzu w najintensywniejszym stopniu. Wówczas nie należy też wietrzyć mieszkań.  

Regularne wyjazdy poza miasto

Osoby mieszkające w centrach dużych miast powinny jak najczęściej wyjeżdżać poza miasto. Nawet krótkie pobyty mogą przynieść ogromne korzyści dla układu oddechowego. Wycieczka do lasu, spacer po polnych drogach, piknik w parku z dala od miejskiego gwaru – wszystko to ma wpływ na zdrowie płuc. Ma to tym bardziej duże znaczenie, jeżeli ktoś bardzo dużo czasu spędza w miejskim klimacie, a przez jego płuca non stop przepływa zanieczyszczone powietrze.  

Zmniejszenie ilości kurzu i roztoczy w otoczeniu

Wiele korzyści dla funkcjonowania układu oddechowego może przynieść regularne zmniejszanie ilości kurzu i roztoczy w mieszkaniu. Zaleca się jak najczęstsze odkurzanie i zmywanie podłóg. Warto przy tym pamiętać o czyszczeniu materaca oraz mebli tapicerowanych, zasłon, poszewek, nakryć itp. Właśnie w tekstyliach gromadzi się najwięcej kurzu, który wbrew pozorom szkodzi nie tylko alergikom, ale również osobom całkowicie zdrowym.  

Jeśli ktoś ma w mieszkaniu klimatyzację, musi zadbać o regularne konserwowanie i czyszczenie urządzenia. Konieczna jest też odpowiednio częsta wymiana filtra. O tym producent mówi w instrukcji obsługi danego sprzętu, więc warto zapoznać się z jej treścią.  

Regularna aktywność fizyczna

Aktywność fizyczna wzmacnia mięśnie oddechowe i przeponę. To z kolei ma wpływ na zwiększenie zdolności klatki piersiowej do rozszerzania się, co prowadzi zarazem do zwiększenia pojemności płuc. U osób, które ćwiczą regularnie, obserwuje się zmniejszenie częstotliwości oddechów na minutę oraz zwiększenie ich głębokości.  

Tak naprawdę każda aktywność fizyczna ma korzystny wpływ na układ oddechowy, jak i w ogóle na cały organizm. Ze względu jednak na to, że mówimy tu o ratowaniu płuc, najlepiej uprawiać te sporty poza miastem. Świetnym do tego miejscem może być las lub dowolny kawałek zielonego terenu.  

Dbanie o odporność organizmu 

Często mówi się, że osoby mieszkające w dużych miastach mają słabszą odporność. Dzieje się tak właśnie ze względu na oddychanie zanieczyszczonym powietrzem. Nic więc dziwnego, że szybko łapią różne infekcje. Mieszkańcy miast, szczególnie tych dużych, powinni więc zadbać o odporność swojego organizmu. W tym celu wystarczy zażywać witaminę D, jak najwięcej przebywać na świeżym, czystym powietrzu, a także dbać o zdrową dietę. To naprawdę niewiele w porównaniu do tego, co można w ten sposób zyskać.

Artykuł Porady dla mieszkańców metropolii na dbanie o układ oddechowy pochodzi z serwisu Healthin.com.

Może być kilka przyczyn zapalenia płuc. Wyróżnia się między innymi wirusowe, bakteryjne, grzybicze, pasożytnicze, chemiczne, samoistne (idiopatyczne) oraz alergiczne zapalenie płuc. Aby prawidłowo stwierdzić, co takiego jest przyczyną choroby i jaki czynnik ją wywołał, konieczna jest wizyta u lekarza, który jest w stanie postawić konkretną diagnozę oraz dobrać odpowiednie leczenie.

Przyczyny Pneumonii

Przyczyną zapalenia płuc może być wcześniejsze niedoleczone zapalenie oskrzeli. Szczególnie narażone są osoby o słabej odporności oraz te, których organizm nie jest w najlepszym stanie (np. po operacji) lub jest wyniszczony – tutaj dużą rolę odgrywa kwestia palenia papierosów, niezdrowa dieta, ale też inne czynniki, które zwiększają ryzyko zachorowania, czyli:

• wiek – większe ryzyko zachorowania mają osoby w podeszłym wieku oraz wcześniaki,
• alergie, alkoholizm, cukrzyca,
• zła higiena jamy ustnej, próchnica,
• zaburzenia odżywiania,
• niedrożność dróg oddechowych,
• wady wrodzone – wady układu oddechowego,
• choroby – przewlekłe i układu odpornościowego,
• niektóre leki.

Typowe i atypowe objawy zapalenia płuc

Rozpoznanie choroby polega na ogólnym wywiadzie z chorym oraz badaniach pomocniczych i obrazowych, które przedstawią całościowy obraz kliniczny pacjenta. Do najczęstszych objawów ogólnych zapalenia płuc zalicza się między innymi: podwyższoną temperaturę, dreszcze, ogólne osłabienie, kaszel i ropną wydzielinę o żółtym, szarym bądź zielonym kolorze, oraz ból w klatce piersiowej. Do powyższych objawów mogą również dołączyć inne, typowe dla wirusowego zapalenia płuc, czyli: katar, bóle mięśni, chrypka oraz ból gardła.

Wyróżniamy typowe i atypowe zapalenie płuc. Pierwszy rodzaj ma typowo ostry charakter, a objawy z początku mogą przypominać objawy grypy. Drugi rodzaj, jak sama nazwa wskazuje, może mieć nietypowy charakter. Chory z początku może w ogóle nie wiedzieć, że coś mu dolega, ponieważ choroba rozwija się powoli.

Powikłania

Nieleczone zapalenie płuc może prowadzić do wielu niebezpiecznych zmian w naszym organizmie. Szczególnie niebezpieczne mogą okazać się u osób w podeszłym wieku. Samej choroby nie należy w żadnym wypadku bagatelizować, ponieważ w konsekwencji może dojść, do:

• pojawienia się bakterii we krwi chorego (Bakteriemia) – zakażenie krwi często prowadzi do sepsy, czy wstrząsu septycznego, które mogą stanowić poważne zagrożenie, nie tylko dla osób starszych,
• pojawienia się ropnia płuc – czyli do miejscowej martwicy, która objawia się wysoką gorączką, dreszczami i kaszlem z ropną wydzieliną,
• wysięku w jamie opłucnej lub ropniaka – gdzie często może być konieczny drenaż opłucnej, aby pozbyć się nadmiaru wysięku,
• zapalenia wsierdzia – które ma podłoże bateryjne i atakuje zastawki serca.

Zapalenie płuc to poważna choroba, która niesie za sobą szereg negatywnych skutków. Zdrowy tryb życia, w tym zdrowa dieta, uprawianie sportu oraz rezygnacja z palenia papierosów i innych wyrobów tytoniowych, mogą pomóc w skutecznym leczeniu pneumonii. Pamiętajmy również o regularnej higienie jamy ustnej, gdyż zdrowe zęby, to również zdrowy układ oddechowy.

Artykuł Do czego może prowadzić nieleczone zapalenie płuc? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Przyczyn zatorowości może być kilka. Najczęstszą przyczyną jest skrzeplina, do której, w większości przypadków, dochodzi w wyniku zwolnienia przepływu krwi w tętnicach, urazu ścian naczyń, czy też predyspozycji do rozwoju zakrzepicy krwi. Zatory mogą również powstawać przez tłuszczaki, nowotwory, ciała obce, oraz zmiany w składzie krwi (np. nadpłytkowość).

Zatorowość płucna – przyczyny powstawania i objawy

Największe predyspozycje do zakrzepicy – która jest główną przyczyną występowania zatorów płucnych – mają te osoby, które nie przywiązują większej uwagi do ruchu. To właśnie unieruchomienie organizmu ma ogromny wpływ do powstawania zatorów, ale również inne czynniki. Chorobie sprzyjają:

• kontuzje kończyn dolnych (np. złamania) – które mogą wymagać unieruchomienia w ortezie,
• długa podróż (np. pociągiem lub samochodem) – w trybie siedzącym,
• trudne operacje, a co za tym idzie długa rekonwalescencja,
• ciąża, doustna antykoncepcja lub hormonalna terapia zastępcza,
• nadwaga, otyłość,
• zaawansowane choroby przewlekłe,
• urazy rdzenia kręgowego.

Zatorowość płucna, tak samo, jak inne choroby, ma swoje charakterystyczne i niecharakterystyczne objawy – może również przybrać postać bezobjawową, wtedy do rozpoznania dochodzi podczas badań, które nie są z nią zupełnie związane. Przy zatorowości objawowej wyróżnia się między innymi: duszności, które mogą się nasilać; suchy kaszel, często niespodziewany i napadowy; ból w piersiach i przyspieszony oddech. W miarę postępu choroby mogą pojawiać się również inne, znacznie poważniejsze objawy, takie jak: wysoka gorączka, omdlenia lub zasłabnięcia, tachykardia, czy krwioplucie.

Badania i leczenie

Lekarz może postawić diagnozę na zatorowość płucną poprzez wykonanie tomografii komputerowej. Poza tym diagnostyka obejmuje również szereg innych badań, na które składają się między innymi:

• badania stężenia dimeru-D, czyli produktów enzymatycznego rozpadu białek (fibryny) naturalnie występujących w osoczu krwi,
• angiografia tomografii komputerowej (Angio-TK), czyli tomografia komputerowa naczyń krwionośnych,
• ocena ukrwienia miąższu płuc, czyli scyntygrafia płuc,
• echokardiografia, inaczej ECHO serca,
• oraz ultrasonografia uciskowa żył w kończynach dolnych.

Jeżeli chodzi o leczenie, to zależy ono w głównej mierze od stopnia zaawansowania choroby. Kiedy nie zagraża ona życiu, a co za tym idzie, nie daje powikłań, leczenie skupia się na podawaniu środków przeciwkrzepliwych. W przypadku, gdy choroba rozwija się znacznie gorzej, konieczne może okazać się podawanie leków dożylnych, które rozpuszczają zakrzepy i działają przeciwkrzepliwie. Pamiętajmy jednak, że nie we wszystkich przypadkach się to sprawdzi, ponieważ, jak łatwo można się domyślić, istnieją również bezwzględne przeciwwskazania, takie jak, np. udar, skaza krwotoczna, czy nowotwór. Do leczenia zatorowości stosuje się również takie zabiegi, jak tlenoterapia.

Nieleczona zatorowość płucna ma złe rokowania i może prowadzić nawet do śmierci pacjenta, dlatego nie należy w żadnym wypadku ignorować pojawiających się objawów, które mogłyby wskazywać na zator płucny.

Artykuł Czym jest zatorowość płucna? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Suchoty znane są człowiekowi już od dawien dawna. Obecnie, ze względu na powszechny dostęp do antybiotyków i nowoczesnych metod diagnostycznych, a także obowiązkowych szczepień, mamy większą kontrolę nad chorobą, a i jej występowanie jest znacznie rzadsze, niż miało to miejsce kiedyś.

Jakie mogą być przyczyny gruźlicy?

Przyczyną gruźlicy są, wspomniane wcześniej prątki gruźlicy, zwane również prątkami Kocha – od ich wynalazcy Roberta Kocha. Kiedyś nazywano ją chorobą biedaków, ponieważ dotykała głównie niezamożne środowiska, w których nie przywiązywano dużej uwagi do higieny. Gruźlica w większości przypadków przenosi się drogą oddechową – kichanie, kaszel, śmiech, czy nawet mówienie – rzadziej drogą pokarmową lub poprzez dotyk.

Istnieje kilka czynników, które sprzyjają rozwojowi gruźlicy, a mianowicie:

• złe warunki sanitarne lub złe warunki mieszkaniowe,
• niedożywienie, niewłaściwa dieta,
• nałogowe palenie papierosów, picie alkoholu lub zażywanie narkotyków,
• obniżona odporność,
• choroby chroniczne – wrzody, nowotwory, cukrzyca, HIV.

Choroba może atakować różne ograny, ale najczęstsza postać gruźlicy, to gruźlica płuc. Początkowo chory zauważa u siebie zwykły kaszel, który często bagatelizuje. Kaszel w gruźlicy ma charakter przewlekły i może utrzymywać się dłużej niż 3-4 tygodnie. Bakterie gruźlicy są niezwykle podstępne i w sprzyjających warunkach – brak dostępu do światła i duża wilgotność – mogą przeżyć nawet kilka lat. Co ciekawe bakterie Mycobacterium tuberculosis są w stanie uodpornić się na ludzki układ odpornościowy, są wtedy niewrażliwe na działanie antybiotyków, kwasów oraz zasad.

Bakterie rozmnażają się wolno (podział co 18-20 godzin), giną w świetne promieni słonecznych, a w temperaturze powyżej 70 stopni Celsjusza, po zaledwie kilku sekundach, stają się zupełnie nieszkodliwe.

Co z objawami?

Gruźlica nie dotyczy tylko osób żyjących w biedzie i nędzy. Przypadki zachorowań obserwuje się również w krajach rozwijających się. Co ciekawe chorobą można się również zarazić od zwierząt, a właściwie od chorego bydła – szczególnie poprzez wypicie mleka prosto od chorej krowy.

Nie u wszystkich chorych gruźlica rozwinie się, jako pełnoobjawowa choroba. Kiedy jednak to nastąpi, chory będzie mógł zauważyć u siebie takie objawy, jak:

• przewlekły i uporczywy kaszel – do którego w późniejszym stadium może dojść krwioplucie,
• duszności, ogólne osłabienie, apatia, brak energii i szybkie męczenie się przy wykonywaniu najprostszych czynności,
• nadmierna potliwość ciała,
• gorączka lub stan podgorączkowy,
• brak apetytu oraz utrata masy ciała,
• ból w klatce piersiowej.

Warto tutaj również wspomnieć, że nieleczona gruźlica może doprowadzić do wielu niebezpiecznych powikłań, a w skrajnych przypadkach nawet do śmierci. Najczęstsze powikłania, to między innymi: zaburzenia psychiczne, zapalenie opon mózgowych, problemy z sercem, wątrobą i nerkami, oraz zmiany w kościach i stawach, którym towarzyszy silny ból.

Gruźlica nęka ludzkość od niepamiętnych czasów. Kiedyś, ze względu na brak wiedzy, obowiązkowych szczepień i odpowiednich środków leczniczych, większość chorych umierała. Obecnie gruźlicę diagnozuje się na podstawie próbek pobranych od chorego. Materiałem badawczym może być zarówno mocz, wydzielina z oskrzeli, jak i plwocina, czy popłuczyny żołądkowe. Do tego dochodzą najróżniejsze badania specjalistyczne, a w rezultacie odpowiednie leczenie – dopasowane na podstawie stopnia zaawansowania choroby, wieku chorego oraz jego stanu.

Suchoty to straszna choroba, która potrafi wyrządzić naprawdę wiele szkód w ludzkim organizmie. Na świecie wciąż zdarzają się przypadki zachorowań, czy nawet zgonów, jednak nie jest to, aż tak duży odsetek, jak to miało miejsce w przeszłości. Współczesna medycyna już wie, jak radzić sobie z gruźlicą, a dzięki obowiązkowym szczepieniom noworodków, do zachorowań wśród dzieci praktycznie nie dochodzi. Nie należy jednak bagatelizować żadnych objawów, bo może to skończyć się naprawdę źle.

Artykuł Co powinno wiedzieć się na temat gruźlicy? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Katar u dziecka

Katar, inaczej nieżyt nosa lub zapalenie błony śluzowej nosa, objawia się surowiczą lub śluzową wydzieliną w przewodach nosowych. Nieżytowi nosa towarzyszą również inne dolegliwości, takie jak: ból głowy/zatok, złe samopoczucie, uporczywe kichanie, uczucie drapania w gardle, kaszel oraz trudności z oddychaniem przez nos (uczucie blokady nosa).

Dzieci łapią przeziębienie najczęściej w okresie jesienno-zimowym, ale katar może pojawić się przez cały rok. Najczęstszymi przyczynami pojawiania się kataru u maluchów, są:

• alergie,
• infekcje bakteryjne,
• ciało obce w przewodzie nosowym,
• dym tytoniowy lub inne drażniące związki,
• wirusy i infekcje wirusowe,
• oraz problemy laryngologiczne.

Katar, a właściwie wydzielina z nosa, może mieć różny kolor oraz gęstość. U dzieci wyróżnia się 3 fazy kataru i są to: faza naczyniowa, faza komórkowa i faza trzecia. W pierwszej fazie pojawia się wodnisty katar, który może trwać nawet kilka dni. Później wydzielina gęstnieje i skutecznie zatyka mały nos, utrudniając tym samym swobodne oddychanie. Kiedy w porę nie zwalczymy infekcji, może dojść do fazy trzeciej, czyli powtórnego zakażenia, przy którym występuje również gorączka.

Nieżyt nosa u dorosłych może i nie jest groźny, ale jeżeli chodzi o małe dzieci, to nie wolno go bagatelizować, ponieważ może być przyczyną poważnych dolegliwości. Jak zatem radzić sobie z katarem u dzieci?

Jak radzić sobie z katarem u dzieci?

Na infekcje nosa u dziecka możemy zastosować kilka sprawdzonych sposobów. Kiedy katar pojawia się nagle i niespodziewanie nie musimy koniecznie udawać się od razu do lekarza. Istnieją sposoby, które skutecznie łagodzą uporczywe dolegliwości, w tym zatkany nos. Do najczęściej stosowanych domowych sposobów należą:

• Inhalacje – to coraz częściej wybierana metoda leczenia kataru u małych dzieci. Każdy rodzic powinien zawczasu zaopatrzyć się w inhalator, a właściwie nebulizator. To urządzenie doskonale radzi sobie z rozrzedzaniem zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny i nawilżaniem błon śluzowych. Odkrztuszanie flegmy staje się zdecydowanie prostsze, dziecko staje się mniej drażliwe, a rodzice w końcu mogą spać spokojnie.
• Odciąganie kataru i oklepywanie – odciąganie to podstawa u małych dzieci, które nie są w stanie samodzielnie wydmuchać nosa. Nie należy jednak stosować tej metody często, bo można uszkodzić delikatne śluzówki małego noska. Oklepywanie natomiast sprawdza się, kiedy do kataru dołączy mokry kaszel. Wtedy należy oklepywać górną część pleców dziecka, aby wydzielina sama mogła się oderwać.
• Nawilżacze powietrza – dobrym sposobem na złagodzenie niektórych objawów, jest stosowanie nawilżaczy powietrza. Suchym powietrzem ciężko się oddycha, a dziecko, które nie może oddychać przez nos i robi to przez usta, może dodatkowo nabawić się bólu gardła. Warto więc stosować tę metodę, zwłaszcza w sezonie grzewczym. W przypadku, kiedy nie mamy nawilżacza, można również zastosować mokry ręcznik na noc w pokoju dziecka.

Nebulizacja, nawilżacze powietrza oraz odciąganie wydzieliny z nosa to tylko kilka ze sprawdzonych sposobów. Możemy je stosować bez obaw o zdrowie naszych dzieci. To metody nieinwazyjne, które są zdecydowanie bezpieczniejsze, niż leki stałe. Pamiętajmy jednak, że jeżeli nie jesteśmy pewni przyczyny kataru u naszego dziecka to warto, abyśmy przed zastosowaniem którejś metody, wybrali się po poradę lekarską. Lekarz stwierdzi, czy stan dziecka wymaga konkretnego leczenia, czy wystarczą domowe sposoby.

Artykuł Domowe sposoby na katar u dzieci – czy warto je stosować? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Sarkoidoza to choroba wielonarządowa o nieznanym pochodzeniu, która może pojawić się u osób w każdym wieku, choć najczęściej dotyka młode osoby. Nie ma dowodów na to, aby była dziedziczna, chodź podejrzewa się pewien związek z predyspozycjami osób z grupą krwi A.

Przyczyny i objawy sarkoidozy

Do rozwoju Choroby Besniera-Boecka-Schaumanna mogą przyczynić się czynniki genetyczne bądź nadmierny kontakt z ditlenkiem krzemu, inaczej krzemionką i niektórymi bakteriami. Choroba przebiega najczęściej bezobjawowo, a jej wykrycie może być zupełnie przypadkowe. Wpływ na powstawanie ziarniaków mogą mieć również związki nieorganiczne, np. złoto, związki organiczne, np. pyły z roślin oraz bodźce zakaźne, np. grzyby.

Ze względu na to, że sarkoidoza może zaatakować cały organizm, wyróżnia się objawy ogólne i objawy dotyczące konkretnego – objętego chorobą – narządu. Niecharakterystycznymi objawami ogólnymi w obrębie całego organizmu, są:

• podwyższona temperatura lub gorączka sięgająca nawet 40 stopni,
• ogólne osłabienie, zmęczenie,
• utrata masy ciała,
• brak apetytu,
• złe samopoczucie,
• nocne poty.

Sarkoidoza płuc

Najczęściej występującą odmianą choroby, jest sarkoidoza płuc. Ziarniaki zajmują wtedy płuca, węzły chłonne, skórę i oczy. W większości przypadków sarkoidoza ulega samoistnej remisji, a chory może nawet nie wiedzieć o tym, że był na nią chory. Niestety zdarzają się przypadki, w których może dojść do rozwoju choroby i postępujących zmian wielonarządowych. W takim wypadku może być konieczne wdrożenie konkretnego leczenia.

Do najczęstszych symptomów sarkoidozy płuc zalicza się świszczący oddech, duszności, suchy, przewlekły kaszel oraz ból w piersiach. Ogólna przyczyna choroby Besniera-Boecka-Schaumanna nie jest znana, wyróżnia się jednak czynniki, które w jakimś stopniu zwiększają ryzyko zachorowania. Są to między innymi:

• pochodzenie – największy odsetek zachorować notuje się na kraje anglosaskie i skandynawskie,
• płeć – najczęściej chorują kobiety po 50., chodź problem może dotknąć każdego,
• wiek – choroba może rozwinąć się już u osób w wieku od 20. do 40. lat,
• genetyka – jeżeli w rodzinie ktoś już chorował na sarkoidozę, to jest większe prawdopodobieństwo, że tych przypadków będzie więcej,
• rasa – największy odsetek zachorowań obserwuje się u ciemnoskórych.

Diagnostyka

Niepokojące objawy należy przede wszystkim zgłosić w pierwszej kolejności do lekarza rodzinnego, który zdecyduje, co należy dalej robić. Zapewne konieczna będzie wizyta u pulmonologa, ponieważ z reguły sarkoidoza zajmuje płuca. W diagnozie mogą pomóc takie badania jak: RTG i tomografia klatki piersiowej, spirometria, badania morfologiczne, bronchoskopia oraz badania okulistyczne. W większości przypadków sarkoidoza ulega samoistnej remisji, jednak w przypadku, gdy dojdzie do dalszego rozwoju choroby, można spodziewać się licznych powikłań i konieczne jest leczenie.

Pamiętajmy, żadnych objawów, niezależnie jakie by nie były, nie należy lekceważyć. W razie jakichkolwiek wątpliwości warto – a nawet trzeba – skierować się po pomoc do specjalisty.

Artykuł Co to jest sarkoidoza? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Liczba zachorowań na astmę oskrzelową nieustannie rośnie. Może mieć to bezpośredni związek z nadmiernym zanieczyszczeniem powietrza atmosferycznego i zmianami klimatycznymi.

Na rozwój astmy mają również wpływ takie czynniki ryzyka, jak:

• sytuacje stresowe,
• otyłość, niezdrowa dieta i zły tryb życia,
• wszelkiego rodzaju alergie,
• palenie – zarówno czynne, jak i bierne,
• niekorzystne warunki w miejscu pracy, np. nadmierne zapylenie miejsca pracy,
• przebyte infekcje dróg oddechowych.

Wyróżnia się dwa rodzaje astmy – astmę alergiczną, inaczej atopową oraz astmę niealergiczną, inaczej nie atopową. Pierwsza dotyczy głównie dzieci i młodych dorosłych, druga zaś jest częstszym zjawiskiem wśród dorosłych.

Dychawica oskrzelowa

Dychawica oskrzelowa zwana także astmą oskrzelową to przewlekła choroba zapalna, która jest niestety nieuleczalna, ale odpowiednie leczenie i terapia może skutecznie załagodzić występujące objawy.Na astmę oskrzelową mogą zachorować zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Jest to jedna z najpowszechniejszych chorób cywilizacyjnych dwudziestego pierwszego wieku i choć nie ma dokładnych dowodów na to, kto najczęściej na nią choruje, to największy odsetek zachorowań obserwuje się zazwyczaj wśród kobiet.

Typowymi objawami astmy są kaszel, duszności, ucisk w klatce piersiowej oraz świszczący oddech. U niektórych osób objawy mogą ustępować samoistnie, jednak w większości przypadków duszności i kaszel ustają po podaniu substancji rozkurczających oskrzela – leki rozkurczowe w astmie mogą być podawane metodą wziewną przy pomocy inhalatorów lub nebulizatorów.

Częstotliwość i nasilenie napadów astmy różnią się w zależności od stopnia zaawansowania choroby. W przypadku, gdy chory nie ma nad nią kontroli, napady są częste i występują więcej, niż dwa razy w ciągu tygodnia, duszności i kaszel nie pozwalają spać spokojnie i utrudniają codzienne życie, konieczna może okazać się stała kontrola lekarska, oraz długotrwała i regularna terapia lekami przeciwzapalnymi. Jeżeli natomiast napady zdarzają się sporadycznie, nie przeszkadzają w śnie, a sama astma jest pod kontrolą i nie ma większych zaostrzeń z jej strony, to wystarczy, że chory zachowa podstawowe środki ostrożności.

Jak radzić sobie z dychawicą oskrzelową?

Dla złagodzenia objawów astmy pomocne mogą okazać się:

• nebulizatory – które są niezwykle skuteczne i nie obciążają żołądka chorego, ponieważ leki rozkurczające oskrzela podaje się metodą wziewną,
• nawilżacze powietrza – nadmiernie przesuszone powietrze może prowadzić do wysuszania błon śluzowych w drogach oddechowych, a co za tym idzie prowadzić do zaostrzania się napadów astmy,
• kalendarze pyleń – warto zapoznać się z okresami pylenia roślin, ponieważ to właśnie pyłki, są jedną z głównych przyczyn nasilania się objawów astmy,
• redukcja stresu i zdrowa dieta – wyeliminowanie z diety produktów, które mogą wywoływać napady astmy oraz wyzbycie się niepotrzebnego stresu, może pomóc w radzeniu sobie z astmą,
• unikanie pomieszczeń klimatyzowanych i przestrzeganie higieny w domu,
• bezpieczna aktywność fizyczna – pamiętajmy, że wysiłek fizyczny zwiększa naszą pojemność płuc, dlatego warto w kontrolowany sposób regularnie zażywać ruchu,
• rzucenie palenia oraz wystrzeganie się osób, które palą – dym papierosowy to trucizna, dlatego koniecznością w przypadku astmy, jest unikanie szkodliwych i toksycznych substancji, również oparów chemicznych.

Pomimo tego, że astma jest chorobą nieuleczalną, to da się z nią żyć. Warto zatem inwestować w urządzenia, takie jak, np. nebulizatory, czy nawilżacze powietrza, oraz przestrzegać zasad, które mogą uchronić nas przed dalszym rozwojem choroby. Z astmą można normalnie funkcjonować, wystarczy tylko odpowiednia wiedza, jak sobie z nią radzić.

Artykuł Jakie są objawy astmy? pochodzi z serwisu Healthin.com.