Choroby w przedszkolu to nieunikniona kwestia, z którą prędzej czy później zetknie się niemal każdy rodzic. Wystarczy kilka dni w nowym środowisku, a u malucha pojawia się katar, kaszel, gorączka lub inne dolegliwości. Uspokajamy – to całkowicie normalne. Jednak jakie choroby najczęściej spotykają dzieci w przedszkolu i jak sobie z nimi radzić?

Dlaczego przedszkolaki chorują częściej?

Układ odpornościowy dziecka przez pierwsze lata życia dopiero „uczy się” rozpoznawać i zwalczać drobnoustroje. Dodatkowo przedszkole sprzyja rozprzestrzenianiu się infekcji – dzieci bawią się wspólnymi zabawkami, dotykają tych samych powierzchni, a droga kropelkowa jest jak autostrada dla wirusów i bakterii.

Najczęstsze choroby w przedszkolu

Infekcje górnych dróg oddechowych – katar, kaszel, ból gardła to absolutna klasyka. Dzieci mogą chorować nawet kilka razy w sezonie, ale co z innymi chorobami?

• Grypa i paragrypa – często mylone ze zwykłym przeziębieniem, mogą dawać wysoką gorączkę i osłabienie.
• Zapalenie ucha środkowego – ból ucha, gorączka i drażliwość to typowe objawy tej dolegliwości.
• Gorączka trzydniowa – choroba wirusowa u najmłodszych, często objawia się nagłą wysoką gorączką, która po kilku dniach ustępuje, pozostawiając drobną wysypkę.
• Biegunki i wymioty – rotawirusy i inne wirusy jelitowe łatwo rozprzestrzeniają się szczególnie wśród przedszkolaków.

Alergia w przedszkolu – cichy problem

Ten temat zasługuje na wyodrębnienie. Często zdarza się, że objawy alergii mylone są z infekcją. Katar, kaszel, łzawienie oczu – rodzic myśli: „znowu się przeziębił”. Tymczasem przyczyną może być alergia, zwłaszcza wiosną, gdy w powietrzu unoszą się pyłki roślin. Objawy alergii u dziecka mogą nasilać się podczas pobytu w przedszkolu, szczególnie jeśli placówka znajduje się w pobliżu terenów zielonych. Maluchy spędzają czas w ogrodach przedszkolnych i na placach zabaw, co w połączeniu z pyleniem może powodować zaostrzenie alergii.

Co więc robić, gdy podejrzewasz alergię u przedszkolaka?

Przede wszystkim rodzice powinni zwracać szczególną uwagę na symptomy pojawiające się cyklicznie w tym samym okresie roku, a niekoniecznie związane z sezonem infekcyjnym. Dodatkowo:

• Skonsultuj się z pediatrą lub alergologiem.
• Rozważ wykonanie testów alergicznych.
• Zadbaj o odpowiednią higienę nosa – regularne płukanie może złagodzić objawy.
• Unikaj ekspozycji dziecka na silne alergeny, jeśli to możliwe.
• W razie potrzeby stosuj leczenie przeciwalergiczne zalecone przez lekarza.

Jak wzmocnić odporność przedszkolaka?

Profilaktyka przede wszystkim! 

• Zapewnij dziecku zdrową, zbilansowaną dietę bogatą w warzywa i owoce.
• Dbaj o odpowiednią ilość snu i odpoczynku.
• Zachęcaj do aktywności fizycznej na świeżym powietrzu.
• Regularnie nawilżaj powietrze w domu, zwłaszcza w sezonie grzewczym.
• Rozważ szczepienia ochronne – także te zalecane, nie tylko obowiązkowe.

Na co jeszcze uważać?

Nie zapominaj o komunikacji z przedszkolem. Jeśli u dziecka pojawi się infekcja lub objawy alergii, warto poinformować nauczycieli, aby mogli zwrócić szczególną uwagę na samopoczucie malucha. Dobre relacje z opiekunami w przedszkolu ułatwiają szybkie reagowanie w przypadku problemów zdrowotnych, a odpowiednio szybkie leczenie i działania zapobiegawcze niwelują prawdopodobieństwo rozprzestrzeniania się chorób.

Choroby w przedszkolu to coś, czego raczej nie da się całkowicie wyeliminować, ale można je ograniczać i łagodzić ich przebieg. Warto pamiętać, że dla organizmu dziecka każda infekcja to także nauka – system immunologiczny z każdą kolejną staje się silniejszy. Zdrowa dieta, ruch, sen i odpowiednia profilaktyka pomogą przetrwać ten etap w spokoju.

Artykuł Najczęstsze choroby w przedszkolu – na co powinni uważać rodzice? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Gdy słyszymy o zagrożeniach dla układu oddechowego, myślimy zazwyczaj o wirusach, takich jak grypa, RSV, COVID-19… Tymczasem równie groźnym przeciwnikiem pozostają bakterie — pneumokoki, czyli dwoinki zapalenia płuc (Streptococcus pneumoniae). Choć mogą występować w gardle bezobjawowo, w niekorzystnych warunkach potrafią wywołać bardzo poważne choroby, zwłaszcza u dzieci i seniorów. Ale czym właściwie są pneumokoki?

Najprościej mówiąc, to bakterie, które w przypadku osłabienia odporności lub głębszego wniknięcia do układu oddechowego, mogą wywołać np. ostre zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego lub zatok, a nawet zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bądź sepsę.

W przypadku pneumokoków należy zachować szczególną czujność. To nie jest zwykły katar czy lekka gorączka. Mówimy o stanach zagrożenia życia. To właśnie z tego względu pneumokoki od lat są jednym z głównych celów działań profilaktycznych, zwłaszcza w grupach ryzyka.

Kto jest najbardziej narażony?

Nie wszyscy są tak samo wrażliwi na zakażenie pneumokokami. Najczęściej dotykają one takie grupy jak:

• dzieci poniżej piątego roku życia, z uwagi na brak w pełni rozwiniętego układu odpornościowego,
• seniorów – ze względu na obniżenie odporności, uwarunkowane wiekiem,
• osoby z chorobami przewlekłymi, jak POChP, astma, cukrzyca czy niewydolność serca,
• pacjentów po splenektomii (usunięcie śledziony),
• pacjentów zabiegowych z zaburzeniami immunologicznymi po chemioterapii lub przeszczepach.

Dlaczego pneumokoki są niebezpieczne?

Pneumokoki są bezpośrednią przyczyną chorób, ale mogą też komplikować infekcje wirusowe. To właśnie one są jedną z najczęstszych przyczyn tzw. nadkażeń bakteryjnych po grypie czy COVID-19. Przykład? Pacjent przechodzi grypę, organizm jest osłabiony, a w tym samym czasie pneumokoki „wykorzystują okazję” obniżonej odporności i prowadzą do groźnego zapalenia płuc.

Dodatkowo niektóre szczepy pneumokoków wykazują oporność na popularne antybiotyki, a co za tym idzie — leczenie staje się trudniejsze, a czasem wymaga nawet hospitalizacji.

Objawy zakażenia pneumokokowego

Pneumokoki mają duże „pole rażenia”, dlatego objawy zależą od tego, jaką chorobę wywołają bakterie. Najczęściej są to:

• wysoka gorączka,
• duszność, kaszel lub ból w klatce piersiowej,
• u dzieci — drażliwość, senność, brak apetytu,
• sztywność karku, wymioty, utrata przytomności, w przypadku wpływu na zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Dlatego tak ważna jest ostrożność! Nie ma tu miejsca na bagatelizowanie. Podejrzenie zakażenia pneumokokowego to bez wątpienia powód do szybkiej wizyty u lekarza.

Profilaktyka – szczepienia robią różnicę

Jednak dobra wiadomość jest taka — możemy się bronić! Od lat dostępne są szczepionki przeciw pneumokokom, które znacząco zmniejszają ryzyko ciężkich zakażeń. W Polsce szczepienia dla dzieci są obowiązkowe i bezpłatne, uwzględnione w kalendarzu szczepień. Dla dorosłych — szczególnie z grup ryzyka — są dostępne często odpłatnie, ale zdecydowanie warto w nie zainwestować.

Co jeszcze możesz zrobić?

Oprócz szczepień ważna jest poboczna profilaktyka, jak np. regularne leczenie chorób przewlekłych, unikanie kontaktu z osobami zakażonymi, szczególnie w sezonie infekcyjnym, zdrowa dieta, sen, aktywność fizyczna oraz wszelkie działania wzmacniające odporność.

Pneumokoki a dzieci — szczególna ostrożność

W codziennej praktyce lekarze często mają styczność z rodzicami, którzy wychodzą z błędnego założenia, że jeśli dziecko prawie nie choruje, szczepienie na pneumokoki nie jest konieczne i stanowi „przesadę”. Niestety, pneumokoki są podstępne, mogą zaatakować nagle i dramatycznie pogorszyć stan zdrowia, nawet u wcześniej zdrowego dziecka.

Artykuł Pneumokoki – jak groźne są dla układu oddechowego i kto jest najbardziej narażony? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Czym jest nebulizator i jak działa?

Nebulizator to urządzenie medyczne, które przekształca płynne leki w drobną mgiełkę, umożliwiając ich wdychanie bezpośrednio do płuc. Dzięki temu lek szybciej i skuteczniej dociera do miejsca działania, co jest szczególnie ważne w przypadku infekcji dróg oddechowych. Nebulizatory są powszechnie stosowane w leczeniu astmy, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) oraz różnych infekcji wirusowych i bakteryjnych.

Dlaczego warto mieć nebulizator w sezonie chorobowym?

1. Szybka ulga w objawach: Nebulizatory umożliwiają bezpośrednie podanie leków, takich jak bronchodilatatory czy kortykosteroidy, które pomagają szybko złagodzić objawy, takie jak kaszel, duszność czy świszczący oddech.
2. Bezpieczne i efektywne leczenie: W przeciwieństwie do doustnych leków, które muszą przejść przez układ pokarmowy, leki podawane za pomocą nebulizatora działają bezpośrednio na drogi oddechowe, co może zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych.
3. Wygoda stosowania w domu: Nebulizatory są łatwe w użyciu i mogą być stosowane w warunkach domowych, co jest szczególnie ważne w kontekście pandemii, kiedy unikanie wizyt w przychodniach jest zalecane.

Jak przygotować się do sezonu chorobowego z nebulizatorem?

1. Wybór odpowiedniego nebulizatora: Na rynku dostępne są różne typy nebulizatorów, w tym kompresorowe i siateczkowe. Każdy z nich ma swoje zalety i wady, dlatego ważne jest, aby wybrać urządzenie odpowiednie do swoich potrzeb. Skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą, aby wybrać najlepszy model dla siebie.
2. Zaopatrzenie się w leki do nebulizacji: Przed sezonem chorobowym upewnij się, że masz w domu zapas leków do nebulizacji, takich jak roztwory soli fizjologicznej, leki rozszerzające oskrzela czy antybiotyki, jeśli są przepisywane przez lekarza. Warto również mieć pod ręką maski i ustniki do nebulizatora.
3. Szkolenie z obsługi nebulizatora: Jeśli nigdy wcześniej nie korzystałeś z nebulizatora, warto przejść krótkie szkolenie, aby nauczyć się, jak prawidłowo używać urządzenia. Instrukcje producenta oraz porady personelu medycznego mogą być bardzo pomocne.
4. Regularna konserwacja i czyszczenie urządzenia: Aby nebulizator działał prawidłowo i był higieniczny, należy go regularnie czyścić i konserwować zgodnie z instrukcjami producenta. To zapobiegnie rozwojowi bakterii i grzybów, które mogłyby zanieczyszczać leki.
5. Stworzenie planu awaryjnego: Warto mieć plan działania na wypadek nasilenia objawów choroby. Zapisz numery telefonów do lekarza, apteki oraz instrukcje dotyczące dawkowania leków.

Kiedy skonsultować się z lekarzem?

Nebulizator może być bardzo skutecznym narzędziem w łagodzeniu objawów infekcji dróg oddechowych, jednak nie zawsze jest wystarczający. Skontaktuj się z lekarzem, jeśli:

• Objawy nie ustępują lub się pogarszają.
• Pojawia się gorączka lub inne objawy ogólnoustrojowe.
• Masz jakiekolwiek wątpliwości co do prawidłowego stosowania nebulizatora lub leków.

Podsumowanie

Przygotowanie się do sezonu chorobowego z nebulizatorem to świetny sposób na skuteczne zarządzanie objawami infekcji dróg oddechowych w domu. Wybór odpowiedniego urządzenia, zaopatrzenie się w niezbędne leki i akcesoria, a także regularna konserwacja nebulizatora to kluczowe kroki, które pomogą Ci skutecznie przejść przez ten trudny okres. Pamiętaj, aby zawsze konsultować się z lekarzem w przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących zdrowia.

Nebulizator może być twoim sprzymierzeńcem w walce z chorobami układu oddechowego – zadbaj o to, aby był gotowy do użycia, kiedy najbardziej go potrzebujesz.

Artykuł Przygotowanie do sezonu chorobowego: Jak skutecznie korzystać z nebulizatora? pochodzi z serwisu Healthin.com.

Nebulizator QBee – czym wyróżnia się to urządzenie

Nebulizatory siateczkowe QBee mają wiele zalet, a zaliczyć do nich można przede wszystkim możliwość nebulizacji bez użycia rąk. Są zatem świetnym rozwiązaniem dla osób aktywnych, często podróżujących. Urządzenia te mogą być zasilane telefonem lub powerbankiem.

Zaletą nebulizatorów jest bardzo cicha praca. Daje to możliwość korzystania z urządzenia w miejscach publicznych, a także w godzinach nocnych, kiedy trzeba zachować ciszę. Nebulizatory QBee wyróżniają się bardzo małymi wymiarami. To daje możliwość łatwego przechowywania i transportu. Zatem to jeden z nielicznych nebulizatorów dostępnych na rynku, który świetnie sprawdza się w podróży.

Poprawna technika nebulizacji

Nawet posługując się tak profesjonalnym i nowoczesnym nebulizatorem jak QBee, by uzyskać zamierzony efekt, trzeba zastosować odpowiednią technikę. Tym bardziej jest to ważne, gdy nebulizację wykonuje się w podróży.

Ustnik nebulizatora zawsze musi idealnie przylegać do twarzy. Nebulizator zaś powinien być przez cały czas w pozycji pionowej. Jeżeli jednak okaże się, że ze względu na podróż i obecność wielu pasażerów, wykonanie nebulizacji mogłoby wywołać zbyt duży dyskomfort, lepiej zaczekać na lepszy moment. Będzie to miało znaczący wpływ na skuteczność zabiegu.

Nebulizacja tylko na siedząco

Kiedy pojawia się konieczność wykonania nebulizacji podczas podróży pociągiem, czy np. samolotem, ważne jest, aby nie robić tego w pozycji stojącej, czy skulonej za fotelem. Nebulizacja musi odbyć się w pozycji siedzącej, z wyprostowanymi plecami. Tylko wtedy można łatwiej uregulować oddech. W efekcie tego roztwór łatwiej przedostaje się do górnych i dolnych dróg oddechowych. Dlatego zdając sobie sprawę z konieczności wykonania nebulizacji w podróży, warto wziąć to pod uwagę już na etapie wyboru miejsca. Jeżeli nie ma możliwości wykonania nebulizacji w tej pozycji, lepiej przełożyć tę czynność na później. Niepoprawne stosowanie nawet najlepszego nebulizatora nie przyniesie żadnych efektów.

Kultura wykonywania nebulizacji w obecności innych pasażerów

Aby wyeliminować dyskomfort po swojej stronie i stronie współpasażerów, warto poinformować ich o konieczności wykonania nebulizacji. Dzięki temu nie będzie trzeba w żaden sposób się kamuflować. Jest to też sposób na uniknięcie nieprzyjemnych spojrzeń i stresujących sytuacji. Wszystko to może przyspieszyć proces nebulizacji.

Nebulizatory QBee bez wątpienia sprawdzą się w podróży. Duży wpływ na to ma ich mobilność. Plusem są także niewielkie wymiary i cicha praca. Zatem osoby, które dużo podróżują, a do tego często muszą przeprowadzać nebulizację, powinny rozważyć zakup tego urządzenia. Przyda się także osobom, które spędzają dużo czasu przy komputerze. 

Artykuł Nebulizacja z QBee w podróży zimowej pochodzi z serwisu Healthin.com.

Dlaczego azbest jest szkodliwy?

Azbest zawiera włókna, które przedostają się do dróg oddechowych człowieka, gdy ten jest w jego otoczeniu. Szkodliwe działanie tych włókien może ujawnić się dopiero po wielu latach. Większa ilość włókien azbestu w powietrzu zwiększa ryzyko chorób.  

Włókna te mogą przedostawać się do powietrza na różne sposoby. Niewątpliwie w następstwie korozji płyt azbestowo-cementowych. Ponadto także w wyniku uszkodzeń mechanicznych, jakie mogą mieć miejsce podczas rozbiórki obiektów i demontażu materiałów, które zawierają azbest.  

Szkodliwość pyłu azbestu jest ściśle związana ze stopniem penetracji oraz ilością włókien w dolnej części układu oddechowego. Znaczący wpływ ma średnica włókien. Włókna o średnicy nieprzekraczającej 3 μm przenoszą się znacznie łatwiej i umiejscawiają się w końcowej części układu oddechowego. Włókna o średnicy powyżej 5 μm, z kolei gromadzą się w górnej części układu. Największą szkodliwością dla układu oddechowego wykazują się włókna o długości przekraczającej 5 3 μm i średnicy 3:1. Są one z łatwością wdychane z powietrzem.  

Jakie schorzenia wywołuje azbest?  

Azbest wdychany wraz z powietrzem może prowadzić do licznych chorób płuc. Są to przede wszystkim następujące schorzenia:  

• Azbestoza, czyli pylica azbestowa 

Azbestozą nazywa się proces rozlanego śródmiąższowego zwłóknienia płuc. Pojawia się on na skutek kontaktu z pyłem azbestowym. To, w jakim stopniu przebiega dana choroba, zależy od dawki czynnika ją powodującego. Objawy zazwyczaj pojawiają się dopiero po 20 latach. Głównym objawem choroby są duszności po wysiłku. Jednak występują także ucisk w klatce piersiowej, utrata apetytu, czy deformacja paznokci.  

• Mezotelioma, międzybłoniak opłucnej i otrzewnej 

Mezotelioma to nowotwór opłucnej. Objawia się bólem w klatce piersiowej. Czasem pojawiają się duszności i kaszel. W zaawansowanym stopniu następuje zniekształcenie klatki piersiowej w wyniku rozrastającego się guza. By zdiagnozować tę chorobę, konieczna jest współpraca onkologa, radiologa i patologa.  

• Rak płuc 

Ryzyko zachorowania na raka płuc u osób mających kontakt z azbestem jest wysokie z uwagi na obecność dodatkowych czynników, które mogą go wywoływać. W płucach znajdują się inne niewydalane zanieczyszczenia. W połączeniu z włóknami azbestu zwiększają ryzyko zachorowania. Przykładem tych zanieczyszczeń może być dym papierosowy.  

• Rak układu pokarmowego 

Rak w tym miejscu wywołany negatywnym działaniem azbestu występuje rzadko, ale pewne ryzyko istnieje. Jest ono jednak znacznie mniejsze, niż ryzyko zachorowania na raka płuc. Mimo to nie należy go lekceważyć.

Ze względu na szkodliwość azbestu i ryzyko wielu zagrażających życiu chorób, należy unikać kontaktu z jego włóknami. Mając zaś ten niebezpieczny materiał w swoim otoczeniu, trzeba jak najszybciej pozbyć się go z pomocą odpowiedzialnych za to fachowców.  

Artykuł Dlaczego azbest jest niebezpieczny i jakie schorzenia może powodować? pochodzi z serwisu Healthin.com.

AirPro vs QBee – jakie mają podobieństwa? 

Zarówno nebulizator AirPro jak i QBee mogą być stosowane w warunkach domowych i w placówkach medycznych. Ponadto oba urządzenia są przeznaczone do użytkowania przez osoby w każdej grupie wiekowej. Nadają się zatem dla dzieci, osób dorosłych oraz seniorów.  

Nebulizatory AirPro oraz QBee są sprzedawane w zestawach. W kartonie wraz z nebulizatorem można znaleźć maseczkę dla dorosłych i dzieci, ustnik, etui lub torebkę transportową do  przechowywania urządzenia, instrukcję w języku polskim oraz w AirPro adapter sieciowy.  

Oba nebulizatory wyróżniają się bardzo cichą pracą, więc można z nich korzystać także w towarzystwie innych osób, czy oglądając telewizję. Użytkowanie tych urządzeń nie zakłóci również ciszy nocnej. Jeśli więc ktoś szuka nebulizatora, który nie będzie robił zbyt dużego hałasu, jeden i drugi sprawdzi się w stu procentach.  

AirPro i QBee mają nieduże wymiary, a co najważniejsze, są przenośne i mobilne. Można bez problemu zmieścić je w bagażu, a nawet w torebce podręcznej. Ponadto AirPro działa bezprzewodowo, a Qbee, choć posiada przewód, może być zasilany z telefonu lub innego źródła zasilania np. powerbank, więc można z nich korzystać w dowolnym miejscu, zarówno w podróży, na świeżym powietrzu, jak i wszędzie tam, gdzie nie ma dostępu do gniazda sieciowego.  

W obu urządzeniach można stosować najpopularniejsze substancje czynne, ich wykaz znajduje się na blogu (kliknij, aby przeczytać). Należy pamiętać, że nebulizatory siateczkowe nie są przeznaczone do substancji zawierających w swoim składzie leki pendatmidynowe oraz preparaty zawierające w składzie estry, oleje, cząsteczki zawiesin, ekstrakty ziołowe lub kwas hialuronowy. 

AirPro vs QBee – czym różnią się te urządzenia? 

Współczynnik nebulizacji nebulizatora AirPro wynosi 0,15 – 0,9 ml/min. Z kolei współczynnik QBee to ≥ 0,2 ml/min.  

Ponadto różnice są także w pojemności pojemnika na lek. W nebulizatorze AirPro pojemnik ma pojemność 10 ml. Nebulizator QBee ma pojemnik o pojemności 8 ml. W obu przypadkach pojemność pojemnika na lek pozwala na aplikację jednorazowej dawki nawet dla osoby dorosłej.  

AirPro ma następujące wymiary: 37,6 x 37,6 x 97,7 mm. Waży jedynie 100 g. wraz ze wbudowanym akumulatorem. Natomiast nebulizator QBee ma wymiary: 40 x 58 x 46 mm i waży jeszcze mniej, bo około 25 g., co czyni go najlżejszym i najmniejszym spośród wszystkich dostępnych nebulizatorów oferowanych przez sklep healthin.com. 

Nebulizatory różnią się ceną, choć różnica ta jest nieznaczna. Ceny mogą się różnić także zależnie od sklepu, w którym urządzenia te są dostępne.   

Jak nietrudno się domyślić, nebulizatory różnią się wyglądem. QBee jest na tyle mały i tak wykonany, iż można korzystać z niego bez użycia rąk. Ten innowacyjny system sprawia, że użytkowanie urządzenia jest niezwykle wygodne i bezproblemowe. Nierzadko właśnie to przekonuje do wyboru tego modelu szczególnie u osób, które podczas nebulizacji pragną wykonywać inne lekkie czynności, pamiętając o zasadach prawidłowej i skutecznej nebulizacji 

Wybór między nebulizatorem AirPro a QBee nie powinien być trudny, ponieważ urządzenia te są do siebie zbliżone parametrami i funkcjami. Mają także podobne ceny. Zatem ostateczna decyzja to całkiem indywidualna sprawa. Bez względu na wybór, zakup będzie satysfakcjonujący.  

Artykuł AirPro vs QBee – dokładna analiza różnic i podobieństw wśród nebulizatorów siateczkowych pochodzi z serwisu Healthin.com.

Przyczyny hiperwentylacji 

Hiperwentylacja pojawia się na skutek zaburzeń na tle psychogennym. Bardzo często występuje u osób cierpiących na nerwicę. Nierzadko powstaje w sytuacji długo trwającego i silnego stresu. Wówczas wzrasta zapotrzebowanie na tlen, a co za tym idzie, oddech ulega przyspieszeniu. Hiperwentylacja może powstać także w wyniku innych stanów emocjonalnych, jak chociażby depresja czy gniew.  

Ten niecodzienny szok tlenowy może towarzyszyć osobom, które znajdują się na dużych wysokościach. Świetnym przykładem jest lot samolotem. Może też być wywołany wytężoną pracą, czy urazami fizycznymi.  Do hiperwentylacji prowadzi zatrucie salicylanami na skutek przedawkowania leków zawierających kwas salicylowy.  

Do przyczyn hiperwentylacji należy zaliczyć choroby typu astma i zakażenie, dysfunkcje serca, zawał, czy zatorowość płucna. Ponadto prowadzi do niej hipoksja, kwasica metaboliczna oraz wysoka gorączka. Stan ten może wywołać zapalenie mózgu albo choroba lokomocyjna.  

Czasem hiperwentylacja pojawia się w ciąży. I nie oznacza nic złego. Świadczy po prostu o przystosowywaniu się układu oddechowego kobiety do nowego stanu.

Jak objawia się hiperwentylacja? 

Hiperwentylacja objawia się wydychaniem bardzo dużej ilości tlenu, co może prowadzić nawet do niedotlenienia. To tym bardziej zwiększa tempo oddychania i powoduje dalszy spadek poziomu tlenu we krwi. Człowiek w tym stanie odczuwa duży strach, niepokój.  

Osoby zmagające się z hiperwentylacją czują, jakby nie otrzymywały wystarczającej ilości powietrza. Stan ten może objawiać się bólem, a także zawrotami głowy oraz nadmiernym zmęczeniem.  

Objawy przewlekłej hiperwentylacji to: uczucie napięcia, zaburzenia widzenia, bóle głowy, drżenie ciała. Długo utrzymująca się hiperwentylacja prowadzi do tego, że osoba nią obarczona odczuwa nudności, ból w klatce piersiowej, a nawet ból mięśni.

Skutki hiperwentylacji

Skutki hiperwentylacji mogą być różne. Zależą głównie od nasilenia dolegliwości oraz czasu ich trwania. Hiperwentylacja nierzadko prowadzi do znacznego pogorszenia dopływu krwi do serca, a to może automatycznie prowadzić do poważnych utrudnień w jego pracy. Niepoprawna praca serca wywołuje automatycznie kolejne problemy zdrowotne. Skutki hiperwentylacji mogą być śmiertelne.  

Ponieważ hiperwentylacja jest poważną dolegliwością, nie należy jej bagatelizować. Najlepiej problem ten jak najszybciej skonsultować ze specjalistą, gdyż czasem niewiele trzeba, by zapanować nad swoim oddechem i powrócić do dobrego samopoczucia.  

Artykuł Wprowadzenie do hiperwentylacji – przyczyny, objawy i skutki pochodzi z serwisu Healthin.com.

Co daje prawidłowe oddychanie podczas treningu? 

Trenerzy niejednokrotnie powtarzają, jak ogromny wpływ na efektywność treningu ma prawidłowy oddech. Oddychanie może ograniczać aktywność fizyczną, bez względu na to, co to dokładnie za dyscyplina. Dlatego ważne jest, aby trenować nie tylko na przykład bieganie, ale przede wszystkim swoją wydolność oddechową. Mięśnie oddechowe odgrywają w sporcie bardzo ważną rolę.  

Prawidłowe oddychanie i tym samym dostarczanie do organizmu odpowiedniej dawki tlenu, przyczynia się do samych korzyści. Przede wszystkim reguluje poziom lęku i stresu, zmniejsza ryzyko wystąpienia bólu w plecach, nadmiernego napięcia mięśni i ramion, a także uszkodzenia naczyń krwionośnych. Dobre dotlenienie usprawnia krążenie krwi w organizmie, poprawia postawę ciała i wreszcie zwiększa wydolność i poprawia kondycję płuc. Prawidłowe oddychanie jednocześnie zwiększa efektywność treningu. Biegacz jest szybszy, bardziej wytrzymały i jest w stanie pokonywać jeszcze dłuższe dystanse.

Jak poprawić wydolność i zwiększyć objętość płuc? 

Atleci nieustająco dążą do poprawy swoich wyników i bicia personalnych rekordów. Dlatego treningi, w których biorą udział, mają na celu poprawę wydolności oraz zwiększenie objętości płuc. Jakiś czas temu zaobserwowano, że znacznie lepszym rozwiązaniem jest jednak zastosowanie technologii nebulizacyjnej.  

Technologia nebulizacyjna w świecie sportu 

W świecie sportu zastosowanie dziś znajduje technologia nebulizacyjna. Podczas aktywności, rytm oddechowy ulega znacznej zmianie. Aby dostarczyć do organizmu odpowiednią ilość tlenu, sportowiec wykonuje szybkie, ale płytkie wdechy. W efekcie tego organizm słabnie, a do tego wydolność płuc nie jest w pełni wykorzystana. Dzięki nebulizacji sportowiec ma szansę wyrobić sobie nawyk głębokiego oddychania. To prowadzi z kolei do poprawy wydolności organizmu. Niektórzy sportowcy mogą zauważyć znaczną poprawę już po kilku sesjach nebulizacyjnych.  

Jak stosować nebulizację? 

Aby nebulizacja przynosiła efekty, konieczne jest regularne przeprowadzanie tych zabiegów. Mogą one przyczynić się jednocześnie do poprawy ogólnego samopoczucia, a także zwiększenia odporności na przeciążenia treningowe. Zanim jednak ktokolwiek zdecyduje się na ten krok, powinien skonsultować temat z lekarzem. Specjalista przede wszystkim wykluczy ewentualne przeciwwskazania, a także poinformuje, jak długo może być stosowana nebulizacja. Wszystko dla dobra zdrowia i poprawy kondycji organizmu.  

Wszystko powyższe wskazuje na to, że warto mieć w swoim domu nebulizator. Przyda się nie tylko podczas infekcji dróg oddechowych, ale również do trenowania swojego oddechu, celem osiągnięcia właściwego rytmu.  

Artykuł Dlaczego nebulizator może być kluczem do lepszego treningu oddechowego? – Analiza mechanizmów, dzięki którym nebulizator może poprawiać efektywność treningu oddechowego. pochodzi z serwisu Healthin.com.

Tętnicze nadciśnienie płucne – przyczyny

Przyczyny tętniczego nadciśnienia płucnego tak naprawdę nie są znane. Z chorobą zmagają się głównie osoby młode. Do wystąpienia tętniczego nadciśnienia płucnego mogą przyczyniać się leki, choroby autoimmunologiczne, nadciśnienie wrotne, zakażenie IV, czy wrodzona wada serca. Przyczynami tętniczego nadciśnienia płucnego są schistosomatoza, choroba lewego serca, zarostowa żył płucnych, a także przewlekła niedokrwistość hemolityczna.  

Do tętniczego nadciśnienia płucnego mogą prowadzić również choroby płuc, choroby hematologiczne, choroby metaboliczne, włókniejące zapalenie śródpiersia, ucisk przez guz, czy przewlekła niewydolność nerek leczona poprzez dializy.  

Tętnicze nadciśnienie płucne – objawy 

Objawy tętniczego nadciśnienia płucnego wiążą się z zaburzeniami funkcji prawej komory serca. Zwykle są to duszności podczas wysiłku, uczucie zmęczenia i osłabienia, omdlenia, ucisk oraz ból w klatce piersiowej. Objawy te mogą towarzyszyć także wielu innym chorobom. Dlatego postawienie jasnej i trafionej diagnozy jest trudne.  

Na zaawansowanym etapie choroby, mogą wystąpić dodatkowe objawy. Takie jak suchy kaszel, ból w klatce piersiowej, a nawet krwioplucie.  

W czasie badania chorego przez specjalistę, na jaw wychodzą dodatkowe objawy. Zalicza się do nich obrzęk kostek lub nóg, sine zabarwienie nosa, uszu, warg, palców rąk i stóp, a także oziębienie rąk i stóp. Zauważalne objawy to też wodobrzusze oraz poszerzenie żył szyjnych.  

Tętnicze nadciśnienie płucne – metody leczenia 

Tętnicze nadciśnienie płucne można leczyć farmakologicznie, poprzez zabieg albo operację. Leki przykładowo mają na celu ochronę przed pojawieniem się niewydolności prawej komory serca, a także zatrzymać przebieg patologicznej przebudowy naczyń płucnych. Mają one też łagodzić występujące już objawy. Wyróżnia się kilka grup leków stosowanych w tym przypadku. Są to leki przeciwzakrzepowe, moczopędne, rozszerzające naczynia i powodujące wzrost kurczliwości komór serca, a także zmniejszenie tempa pracy serca.  

Jeżeli leczenie farmakologiczne nie przynosi oczekiwanych efektów, przeprowadza się zabiegi inwazyjne. Przy pomocy takiego zabiegu można zbadać tętnicę płucną oraz jej naczynia, nie otwierając klatki piersiowej chorego. Podczas zabiegu specjalista wykonuje otwór między prawym a lewym przedsionkiem serca. Po tym dochodzi do wysycenia krwi tętniczej tlenem.  

Kiedy wszystko to nie prowadzi do pożądanych zmian, pozostaje już tylko operacja. Operacja jest przeprowadzana w krążeniu pozaustrojowym, czyli w głębokiej hipotermii. W czasie operacji na kilkanaście minut całkowicie zatrzymuje się przepływ krwi. Dzięki temu lekarz może usunąć zakrzepy z tętnic płucnych.  

Artykuł Tętnicze nadciśnienie płucne – przyczyny, objawy i metody leczenia pochodzi z serwisu Healthin.com.

Dlaczego oklepuje się plecy najmłodszych?

Zalegająca wydzielina jest utrapieniem zarówno dla dziecka, jak i rodziców. Gdy dziecko nie może swobodnie oddychać, staje się marudne, nie chce jeść i ma problemy ze snem. Oklepywanie pleców dziecka, przy wcześniejszym zastosowaniu inhalacji wziewnych bądź odpowiednich leków rozrzedzających zalegającą wydzielinę, może przynieść mu niesamowitą ulgę.

Noworodki i niemowlęta przez większość swojego czasu (przez pierwsze miesiące życia) leżą. Taka pozycja sprzyja gromadzeniu się wydzieliny, która spływa po tylnej ścianie jamy ustnej do dróg oddechowych. Dodatkowym utrudnieniem jest to, że najmłodsze dzieci nie potrafią mocniej odkaszlnąć. Mają również mniejsze ciśnienie w płucach, przez co wydzielina może się w nich swobodnie gromadzić. Zjawisko to może doprowadzić do rozwinięcia się zapalenia płuc lub zapalenia oskrzeli.

Oklepywanie pleców jest zatem świetnym rozwiązaniem. Warto stosować je nie tylko w celach leczniczych, gdy dziecko faktycznie złapie wirusa i zachoruje, ale też profilaktycznie. Wystarczy, że wydzielina na bieżąco będzie usuwana z dróg oddechowych. Oklepywanie pomaga wydzielinie odklejać się od ścianek, dzięki czemu poprawia się również ukrwienie płuc. Warto wiedzieć, jak je prawidłowo wykonać, o czym piszemy nieco niżej.

Oklepywanie dzieci i niemowląt – od czego zacząć?

Choć oklepywanie wciąż budzi kontrowersje u niektórych rodziców, nadal jest ono jednym z lepszych sposobów na usunięcie zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny. Jest także uzupełnieniem dla działania leków mukolitycznych. Jak je prawidłowo wykonywać?

Przede wszystkim należy pamiętać o czasie. Oklepywanie należy wykonać przynajmniej 15 minut po przyjęciu leku lub po wykonaniu inhalacji. Powinno ono trwać od 1 do 2 minut (jeżeli dziecko wytrzymuje), na całej powierzchni pleców – z każdej strony.

Ważną kwestią jest również ułożenie dziecka. Jeżeli oklepujemy niemowlaka, należy go ułożyć w pozycji drenażowej, czyli na brzuchu na kolanach – z głową skierowaną do dołu. W przypadku starszych dzieci może to być pozycja na bok z rękoma uniesionymi ku górze. U starszych dzieci można jednak zastosować inne metody, jeżeli zalecane pozycje nie pomagają, np. podczas trzymania dziecka na rękach.

Oklepywanie pleców dziecka rozpoczynamy poprzez ułożenie dłoni na kształt łódeczki. Następnie delikatnie opukujemy plecy, boki oraz klatkę piersiową dziecka – od dołu do góry. Bardzo ważne jest to, aby pod żadnym pozorem nie oklepywać kręgosłupa, mostka oraz nerek. Kiedy dziecko zacznie kaszleć, przerywamy zabieg, aby mogło swobodnie odkrztusić wydzielinę. Czynność powtarzamy, jeżeli stan dziecka tego wymaga. Jeżeli natomiast obawiamy się, że w jakiś sposób zrobimy mu krzywdę, możemy skierować się do apteki i tam nabyć tzw. krążek do oklepywania.

Artykuł Jak prawidłowo oklepywać chore dziecko? pochodzi z serwisu Healthin.com.